Maandelijks archief: december 2016

Lobob

Lobob

Lichtwerkers …. Uw Aardse jaar is bijna weer vervlogen. 

Weet dat wij U allen in Liefde volgen. Wij zien Uw dienstbaarheid, Uw worstelingen en Uw verdriet, maar ook Uw Liefde wordt door ons gezien – als er geen Liefde meer is dan zal de hoop verdwijnen, en zal alles koud en leeg zijn op Uw wereld.

Weet dat álles wat leeft vibreert op de Liefdesenergie. Geef die Liefde aan elkaar door, maar geef Uw Liefde vooral aan de ‘Moeder aller Moeders’ die U allen voedt en in leven houdt  …. Moeder Aarde, want Zij is een prachtige energie die zo veel te verduren heeft.

In een ver verleden was Uw Aarde ook de Moeder van vele buitenaardse beschavingen die hier in het begin al waren. Daarom verlangen wij allen zo intens naar het keerpunt in Uw geschiedenis, naar het moment dat de Liefde op deze Aarde weer zal gaan zegevieren, omdat alles om de Liefde draait ….. want Liefde is Leven!

Wij sturen een Liefdesgroet voor U allen!

Lobob

Vervuilde Aarde

Vervuilde Aarde

Afgelopen zondagmorgen hoorde ik om 06:45 uur, heel hard, het mij zo bekende, roterende geluid van een ruimteschip. Op hetzelfde moment kreeg ik voor m’n geestesoog beelden te zien van een gepantserd, groen ruimteschip, en even later lieten ook de wezens van dat ruimteschip zich aan mij zien, zij leken op een schildpad.

Één van die wezens hoorde ik zeggen: ‘Ik ben Boqumaran. Wij leggen Uw Aarde vast op kaart, en zijn zeer geschrokken want Uw blauwe planeet is ernstig ziek! Het lijkt wel een vuilnisbelt …. het is een ‘plastic wereld’ geworden!

Het jaar 2017 in Uw jaartelling zal een jaar worden van vele verwarringen voor de mensen, want planeet Aarde zal dan nog meer gaan ‘protesteren’ om wat haar de laatste honderd jaar door de mensheid is aangedaan. Haar wateren zijn ernstig vervuild door o.a. het vele plastic wat zich daarin bevindt; dat plastic breekt af in, voor het oog onzichtbaar kleine, nanodeeltjes plastic die in ál Uw wateren voorkomen!

Inmiddels wordt al het leven in Uw wateren ernstig verstoord door het plastic gif en de andere chemicaliën die daarin voorkomen. Echter, deze vergiftiging constateren we niet alleen bij al het zeeleven, maar bij alles wat op Uw Aarde leeft, dus ook bij de mens! – Weet dat de uitvinding van het ‘handige’ plastic geen toevallige uitvinding is geweest, maar dat dit product bewust gecreëerd is om alles op Uw Aarde in een verziekte toestand te brengen.

Wij zijn ook zeer verbolgen omdat de mens oorspronkelijk met een vrije wil was toebedeeld, maar die, tot op heden, niet heeft gebruikt! Als de ontwikkelingen op Uw Aarde zo doorgaan en de mens blijft zich passief gedragen, dan zal er een nieuw soort slaaf gecreëerd worden door de Aardse machthebbers/elite.

Deze ‘moderne slaven’ zullen alleen nog maar reageren op wat hen ‘van hogerhand’ wordt opgedragen, waardoor de machthebbers op Aarde hen nog meer hun wil op kunnen en zullen leggen.

Dus nú is de tijd aangebroken om los te breken uit Uw ‘slavernij’, want anders kunt U straks alleen nog maar als bange mensen schuilen bij elkaar. Sta op en neem met Uw vrije wil, die U ooit als mens was toebedeeld, Uw eigen recht weer terug in handen! Want dan kunt U, tezamen met velen van U, een krachtige, gebundelde energie teweegbrengen waarmee U alles wat fout is op Uw Aarde te neer kunt slaan!’

Boqumaran had gesproken, en even later hoorde ik dat het roterende geluid langzaam wegstierf.

Veel liefs, Ans

Ans en Chua

Ans en Chua

In deze tijd van het jaar is het ‘s morgens vroeg, wanneer ik mijn hondje Chua uit moet laten, nog heel erg donker buiten, zo ook aan de rand van mijn dorp waar nog oude, onverlichte landweggetjes zijn met smalle slootjes aan weerszijden daarvan.

Vanmorgen vroeg liet ik Chua uit toen ik opeens een grijsblauwe energie zag dat zich – ongeveer een meter boven de grond – verplaatste over zo’n onverlicht, donker landweggetje aan de overkant van waar ik op dat moment met Chua liep, en omdat het nog zo donker was viel die bewegende energie erg op natuurlijk. Ik was gefascineerd en wilde er direct naartoe lopen om te kijken waar dat grijsblauwe licht naartoe ging, maar op dat moment hoorde ik een stem die zei:

‘Stop!! Wie of wat ga je nu achterna?

Begrijp je nu nog steeds niet dat dit de grote misleiding kan zijn? Wat kan jou en je hondje daar in het donker allemaal gebeuren met die gevaarlijke sloten aan beide kanten van dat weggetje?

Ik weet dat jij nieuwsgierig bent, maar jij weet dat dit de tijd van de vele misleidingen is, en je weet ook dat ze jou heel graag willen misleiden! Het is mooi dat je altijd van het goede uit wilt gaan, maar dat is ook heel naïef.’

De boodschap was me duidelijk, en ik bedankte voor de hulp die mij, voor de zoveelste keer, werd geboden. Ja, ik ben vaak nog te goedgelovig en naïef, dus heb ik nog veel lessen te leren …… beschaamd liep ik weer verder met m’n hondje.

Veel liefs, Ans

De verleding weerstaan

De verleding weerstaan

Vroeger was ik een klein, jongensachtig meisje dat het liefst in bomen klom. Toen ik een jaar of 15 was sprong ik nog steeds graag over de slootjes en was ik totaal niet geïnteresseerd in jongens zoals de meeste meisjes van die leeftijd. Dat wetende maakt de volgende gebeurtenis best wel vreemd.

In mijn dorp kende iedereen elkaar en normaal gesproken kwamen onze dorpsgenoten en/of bekenden bij ons via de achterdeur en riepen dan ‘Volk‘. Maar op een zondag werd er, vroeg in de ochtend, bij ons aan de vóórdeur gebeld, dus opende ik nieuwsgierig de deur om te kijken wie dat dan wel kon zijn.

Voor onze deur stond een vreemdeling. Het was een ongelooflijk mooie jongeman met prachtig zwart haar en mooie helderblauwe ogen; echt zo’n Adonis waarvan je zegt dat ie alle 7 schoonheden vertegenwoordigde. Hij was gekleed volgens de allerlaatste mode en ik schatte hem een jaar of 25.

Deze jongeman hadden wij nog nooit eerder in ons dorp gezien, maar we nodigden hem wel uit om binnen te komen. Ik zag dat hij een paar fluwelen doosjes bij zich had; dat vond ik wel vreemd maar het maakte mij nóg nieuwsgieriger natuurlijk.

Eenmaal binnen sprak de jongeman mijn vader aan en zei: ‘Ik wil U vragen om de hand van Uw dochter’, waarna mijn vader vroeg welke dochter hij bedoelde want hij had er vier. De jongeman wees naar mij en zei ‘Uw jongste dochter’, en hij gaf me de geschenkdoosjes die voor mij bleken te zijn. In deze fluwelen doosjes zag ik sieraden die, zonder twijfel, erg duur waren, maar ik bekeek de kostbare juwelen even en dacht bij mezelf ‘Wat moet ik dáár nou mee?!’

Ik was niet langer geïnteresseerd in deze vreemdeling en z’n dure geschenken, dus vroeg ik aan mijn vader of ik naar buiten mocht om te spelen. Dat vond hij prima, en vlak voor ik naar buiten liep hoorde ik m’n vader nog zeggen ‘Het is nog maar een kind’. Buiten vertelde ik aan mijn speelkameraden dat er zojuist een onbekende man – die zeker 10 jaar ouder was dan ik – om mijn hand had gevraagd, en daar moesten wij samen hartelijk om lachen.

Maar wie of wat was deze bijzondere vreemdeling? Mijn vader, die zelf een medium was, had direct de achterliggende bedoelingen van deze man aangevoeld, dus natuurlijk was zijn antwoord op dit verzoek negatief. Nooit zou hij z’n dochter meegeven aan deze jongeman, bij wie hij voorvoelde dat z’n bedoelingen niet zuiver waren!

Deze vreemdeling wist nl. precies wie ik was en waar ik oorspronkelijk vandaan kwam, en dat ik op de Aarde geïncarneerd was met een speciale missie. Daarom probeerde deze mooie jongeman mij te ‘verleiden’ met o.a. kostbare geschenken om mij van mijn taak hier op Aarde te weerhouden. Gelukkig had mijn vader hem direct door en heeft hij daar een stokje voor gestoken!

Dit verhaal uit mijn jonge jaren wil ik vertellen om de Lichtwerkers onder jullie te waarschuwen, omdat dit soort (vaak materiële) ‘verleidingen’ ook op jullie pad kunnen komen met de bedoeling om ook jullie van jullie oorspronkelijke missie af te leiden …. dus weet waarvoor je kiest!

Veel liefs, Ans

Fijne Kerst

Fijne Kerst

De hond uitlaten kan een sociale bezigheid zijn, want meestal kom je wel bekende of onbekende mensen tegen waarmee je een praatje kunt maken, zo ook in het volgende geval.

Een oude man ging z’n hondje uitlaten in het park; het winterzonnetje scheen dus het was heerlijk weer voor een lange wandeling. Om even uit te rusten ging hij in het park op een bankje zitten naast een andere, voor hem onbekende man. Deze man vertelde hem dat hij ‘niet van hier’ was, en dat hij dit mooie dorp nu bezocht om het te verkennen. De beide mannen raakten in gesprek; het klikte goed tussen hen.

Op een gegeven moment begon het wat frisser te worden en de eigenaar van het hondje nodigde de andere man uit voor een warm kopje koffie bij hem thuis. Hij vertelde dat hij z’n huisje al gezellig had gemaakt met een klein kunstkerstboompje dat hij op een tafeltje had gezet, want over een paar weken was het immers Kerstfeest! Bij het huisje aangekomen kon je zien dat de oude man arm was, maar toch deelde hij het weinige dat hij had, want toen het etenstijd werd zei hij: ‘Ik schil wel een aardappeltje meer, dan eet je lekker mee en kan je straks met een gevulde maag naar huis.’

Even later zaten beide mannen gezellig samen te eten.

De onbekende man was ontroerd dat iemand die zelf zo arm was toch zijn eten deelde met een vreemdeling. Na de maaltijd bedankte hij de oude man voor z’n gastvrijheid en het eten. Hij stond op om weer verder te gaan, waarna de beide mannen hartelijk afscheid namen van elkaar.

Wat de oude man niet wist was dat de vreemdeling die hij die middag in z’n huisje had geherbergd een Engel was. Hij heeft de man daarna nooit meer gezien, maar na het bezoek van deze Engel verliep het verdere leven van de oude man veel beter. Hij won o.a. een geldprijs, en ook dat geld deelde hij met Liefde met andere mensen die het hard nodig hadden.

Wat de oude man niet wist was dat hijzelf óók een Engel was – alleen was híj op de Aarde geïncarneerd om hier z’n goede werken te doen – en dat hij die middag in het park dus een ‘onbekende bekende’ had ontmoet (vandaar dat het zo goed klikte tussen beide mannen).

Er leven hier op Aarde al vele Engelen onder ons die, bewust of onbewust, mooie dingen tot stand kunnen brengen omdat hun motto ‘Geven is beter dan ontvangen’ is. En zo kunnen wij van deze Aardse Engelen ‘de lessen van het delen’ leren. Laat dit echter niet alleen een Kerstgedachte zijn, maar probeer altijd te delen, want weet dat je daar later – op een spirituele manier – voor beloond kan worden.

Rest mij nog om jullie allen een Verlichte Kerst en een mooi, spiritueel 2017 toe te wensen!
Veel liefs, Ans

Het is nooit te laat

Het is nooit te laat

Voor m’n geestesoog zag ik een monnik die een donkere pij droeg met daaromheen een wit touw. Ik zag dat hij dat touw losmaakte en er een strop van maakte die hij vervolgens aan een sterke haak boven de deur bevestigde.

Deze monnik vond verder leven zinloos; zijn leven was nl. één grote leugen, want hij had ‘in de naam van God’ dingen gedaan die het daglicht niet konden verdragen. Hij haatte zichzelf omdat zijn sexualiteit hem altijd parten had gespeeld en dat hij z’n eigen lichaam niet de baas was, waardoor hij in het verleden een aantal jonge levens had verwoest. De monnik zag geen uitweg meer en dacht: ‘Waar is die God nu gebleven? Ik heb m’n leven in dienst van Hem gesteld, maar waarom heeft Hij me niet behoedt voor deze wandaden?!’

Op het moment dat de monnik de strop om z’n nek legde hoorde hij een stem die zei: ‘Ja, je hebt ernstige fouten gemaakt, maar door in het vervolg levens van andere mensen te redden kun je al een deel van je schuld inlossen.’

De monnik vroeg zich verwonderd af hóe hij dat dan kon doen, en de stem antwoordde; ‘Door je te laten helpen voor je verslaving, opdat er geen nieuwe slachtoffers bij komen. Maar ook door een nier beschikbaar te stellen voor de zieke man bij jou in het dorp. Er zijn nog zoveel meer mogelijkheden om het goed te maken en je leven weer zinvol te maken.’

Dankzij deze boodschap en het nieuwe inzicht kreeg de monnik weer hoop. Hij verliet de kerk die hij al die jaren had gediend en volgde het advies op om hulp te zoeken voor z’n verslaving. Hij besloot om één van z’n nieren af te staan aan de zieke man in z’n dorp – met wie het daarna heel goed ging – en hij ging ook veel liefdadigheidswerk doen. Voor het eerst had de uitgetreden monnik het gevoel dat z’n leven echt zinvol was!

Na z’n overlijden had hij z’n lichaam beschikbaar gesteld voor de wetenschap; op die manier kon hij, dmv z’n afgestane organen, nog meer mensen redden en werd er nog meer van zijn ‘schuld’ ingelost. Zo zie je maar dat het nóóit te laat is om tot inkeer te komen en je leven te beteren.

Veel liefs, Ans

vredesduifTijdens een visioen zag ik een prachtige Vredesduif die druk bezig was met het bouwen van een nest. De duif ging op zoek naar mooie graanstengeltjes en kleine, glinsterende kristalletjes waarmee ze haar nest versierde. Toen het nest helemaal naar haar zin was legde ze er haar eieren in en begon te broeden …. ze voelde zich volmaakt gelukkig.

Een tijdje later kwamen er prachtige, witte duifjes uit haar eieren, en deze jonge duifjes hadden de Liefde en het Weten van hun moeder in zich.

Toen haar jongen eenmaal groot genoeg waren om uit te vliegen gaf de Vredesduif hen de opdracht mee om mensen te zoeken die ‘verdwaald’ waren op deze Aarde. Niet dat die mensen geen huis hadden oid, nee ze waren verdwaald vanwege hun enorme rijkdom; daardoor was er niets meer wat deze rijkelui nog écht blij kon maken. Hun geld weggeven aan minder bedeelden of armen, daar wilden ze niet aan denken; die mensen moesten, in hun ogen, het zelf maar zien te rooien op de Aarde.

De jonge duiven vlogen uit om aan hun missie te beginnen en verschansten zich bij de huizen van de verdwaalde, rijke mensen. In één van die huizen zagen ze een eenzame, oude man die steeds z’n geld zat te tellen. Deze man probeerde meerdere malen de duiven te verjagen, maar ze kwamen steeds weer terug. Op een gegeven moment vloog één van hen door een openstaand raam het huis van de oude rijkaard binnen en ging voor hem op het bureau zitten. Vervolgens keek de jonge Vredesduif de oude man liefdevol aan en legde een prachtig, klein kristalletje voor hem neer.

De man was verrast maar vooral verbaasd omdat deze, door hem steeds verjaagde duif hem dit mooie geschenk kwam brengen. Op dat moment zag de oude man z’n leven in een flits aan zich voorbij gaan, en dat was niet om trots op te zijn; hij had tijdens z’n leven vele mensen bedrogen en pijn gedaan en had zelf nooit iets aan een ander geschonken. De oude rijkaard besefte op dat moment ook dat al z’n geld alleen maar cijfers op papier waren, en voor het eerst sinds lange tijd huilde hij om z’n eenzaamheid en pijn.

Ontroerd pakte hij het kleine kristalletje op dat de jonge duif hem zojuist had geschonken en hield dit stevig vast, en het was net alsof z’n handen en lichaam doorstroomd werden met warmte en Liefde. De oude man keek de jonge duif liefdevol aan en dankte hem voor deze bijzondere gift, en vanaf dat moment deelde hij z’n rijkdommen met de armen en minder bedeelden.

Tja, één simpele duif, of welk ander dier ook, kan het leven van een mens veranderen, maar ook wíj kunnen een Vredesduif zijn en andere mensen helpen tot inzicht te komen.

Veel liefs, Ans