Maandelijks archief: februari 2017

Mandala

Zoals jullie misschien al weten is de Heilige Geometrie pure wiskunde. Onder het hoofdstuk Mandala’s (zie boven aan de site) heb ik jullie al het een en ander uitgelegd over de Heilige Geometrie, maar ik wil daar graag nog wat aan toevoegen.

De Heilige Geometrie is nl. ook een ‘communicatiemiddel’ via welke wij mensen contact kunnen leggen met het Universum, en het geeft een reflectie weer van de vele ‘andere werelden’, maar het herbergt ook de verborgen  blauwdrukken van fysieke werkelijkheden in onze wereld; vele gebouwen uit de oudheid, zoals de piramides en tempels, zijn destijds gebouwd mbv deze wiskundige Heilige Geometrie.

Vanuit de Heilige Geometrie kan oneindig gecreëerd worden, net zoals bij ons bewustzijn vanwaaruit ook oneindig veel creaties kunnen ontstaan.

Ikzelf heb, vanuit die Heilige Geometrie, jarenlang aan een tekening – het Kosmisch Draagveld – gewerkt, en vanuit dat Kosmisch Draagveld heb ik later honderden Mandala’s mogen maken. Elk van deze Mandala’s heeft z’n eigen specifieke trilling/golflengte die inwerkt op zowel de hypofyse en de pijnappelklier, als de etherische lichamen van de mens. Als je je op één van die Mandala’s focust dan geeft deze zijn kennis en informatie aan jou door dmv golven die via de atomen en elektronen in jouw lichaam bij jou binnen komen. Wanneer je echt de tijd en rust zou nemen om je volledig in te stellen op de Mandala die jou op dat moment het meeste aanspreekt, dan zou je verbaasd kunnen staan van wat er allemaal kan gebeuren!

Mijn buitenaardse vriend Lobob zei er het volgende over: ‘Stel je in op de Mandala en laat deze jouw gids zijn om tot communicatie te komen met andere werkelijkheden, opdat onze werelden zich zullen verbinden en wij van elkaar kunnen leren.’

Helaas zijn er ook geheime, negatieve genootschappen die de kennis van deze Heilige Geometrie misbruiken, maar nu is de tijd aangebroken voor diegenen die spiritueel verder willen in dit leven, want de tijd is rijp dat ons bewustzijn zich zal openen opdat wij de oude Aarde achter ons kunnen laten en het Nieuwe Tijdperk in kunnen gaan!

Veel liefs, Ans

P.s. Ik wil jullie met klem verzoeken om de Heilige Geometrie in de Mandala’s met alle respect te behandelen, want het Bewustzijn daarvan is enorm groot, zó groot dat het eigenlijk onmogelijk is om het jullie allemaal uit te leggen.

Schaapherder

Daar liep hij, de jonge schaapherder. Hij had een moeizame jeugd gehad waarin hij veel werd gepest omdat hij niet goed meekwam op school en omdat hij ‘anders’ was dan zijn leeftijdsgenoten – deze jonge man had bijv. de gave om met de dieren te spreken. Maar nu was hij voor het eerst in z’n leven gelukkig; hij was zo blij met z’n schapen, en met de lammetjes die geboren werden en met alles wat er om hem heen leefde en groeide.

‘s Nachts sliep de jonge schaapherder, samen met zijn honden en schapen, in de open lucht onder de sterrenhemel. Soms leek het alsof hij sterren naar beneden zag komen, en dat vond hij altijd prachtig om te zien. Op een nacht kwam één zo’n ster steeds dichterbij en die leek te gaan landen?! Het bleek een ruimteschip te zijn, waar een soort mensen uit stapten die de jonge herder benaderden om kennis met hem te maken. Ze vroegen hem of hij even mee wilde reizen in hun schip. Verbaasd ging de schaapherder in op hun uitnodiging en ging mee aan boord. Even later zag hij vanuit het ruimteschip de Aarde kleiner en kleiner worden en zag hij de sterren aan zich voorbij schieten in de donkere kosmos; het was alsof hij in een prachtige droom zat.

Na een korte ruimtevlucht werd de schaapherder weer veilig teruggezet bij z’n dieren, en vertelden de menselijke ruimtewezens hem het volgende:

‘Wij hebben jou uitverkoren omdat jij een ‘mens van goede wil’ bent. Wij willen jou dingen leren die de andere mensen misschien moeilijk zullen begrijpen. Ga naar huis om een voorraad eten te halen, maar neem ook pen en papier mee en schrijf alles op wat wij jou zullen laten zien en ervaren.’

En zo gebeurde het dat de jonge schaapherder regelmatig werd meegenomen naar andere werelden en werkelijkheden; hij reisde zelfs naar de binnenaarde!

Door al die bijzondere reizen en ervaringen was de jonge man z’n tijd ver vooruit. Hij ging boeken over z’n ruimtereizen schrijven, en hoorde dat de jongens uit z’n jeugd al zijn boeken lazen en opkeken tegen de schrijver daarvan; zij konden niet begrijpen hoe hij, hun klasgenoot, zoveel kennis had kunnen vergaren.

De schaapherder bleef trouw aan zichzelf en zijn dieren, want hij was, juist door de eenvoud van z’n leven in de natuur zo samen met z’n honden en schapen, een gelukzalig mens. Het geld dat hij verdiende met z’n boeken gaf hij weg aan goede doelen, en toen hij eenmaal oud was kocht hij voor zichzelf een huisje dicht bij de heide en z’n geliefde schapen.

Veel liefs, Ans

Het zilveren koord

Vorige week sprak ik een goede kennis van mij, die ik al een paar jaar niet had gezien, en zij vertelde mij het volgende wonderlijke, maar waargebeurde verhaal.

Ze vertelde dat een paar jaar geleden haar moeder – die toen al op leeftijd was – plotseling ernstig ziek werd. Van de arts kreeg ze te horen dat haar moeder nog maar hooguit 3 maanden te leven had. De vrouw en haar familie schrokken daar enorm van en zeiden: ‘Dat mag niet gebeuren, wij hebben haar nog veel te hard nodig!’

De vrouw en haar zus namen toen het besluit om samen zélf hun moeder die laatste maanden van haar leven te gaan verzorgen in haar eigen huisje. Daarvoor moesten de zussen wel iedere dag een flink stuk rijden, maar dat deden zij met alle Liefde voor hun zieke moeder.

De 3 maanden gingen voorbij, en het leek wel of de onbaatzuchtige Liefde van de zussen werd beloond want, wonderlijk genoeg, leefde hun moeder daarna nog 2 jaar! Wat ze echter vreemd vonden was dat, in die 2 jaar, de grijze haren van hun moeder langzaam weer zwart werden, en dat hun moeder er weer jonger uit ging zien!

Alhoewel hun moeder gedurende die extra jaren nooit in coma was, vertoefde zij wel al geregeld in de Astrale Wereld. Het ‘zilveren koord’ – waarmee zij verbonden was met haar Aardse lichaam – bleef dan nog intact, waardoor zij niet ‘over ging’ naar die andere wereld.

De meesten van jullie weten waarschijnlijk dat wanneer de mens is overgegaan naar de Astrale Wereld dat hij of zij daar steeds jonger wordt; zij gaan daar naar de leeftijd van een jonge volwassene (30-35 jaar). Het wonderlijke was dat in het geval van deze moeder dit ‘verjongingsproces’ hier, al tijdens haar Aárdse leven, in gang werd gezet! Wat een wonderbaarlijk maar, zoals eerder gezegd, waargebeurd verhaal!

En zó mooi dat deze zussen zoveel Liefde op konden brengen voor hun zieke moeder, waardoor dit wonder heeft mogen gebeuren. Maar hun ‘helende handen’ zullen daar ook aan bijgedragen hebben, denk ik! Kon dit maar bij alle zieke mensen zo gebeuren, maar dit was een uitzondering op de regel waar wij mensen van kunnen leren dat ALLES OMKEERBAAR IS / KAN ZIJN!

Veel liefs, Ans

Voetstappen in de sneeuw

Vanmorgen vroeg ging ik om een uur of 8 mijn hondje Chua uitlaten. Het had die nacht gesneeuwd, dus alles zag er magisch wit uit, en omdat wij de eersten waren die daar liepen zag je alleen onze voetstappen in die nog maagdelijk witte sneeuw.

Maar opeens verschenen er, nog vóór ons, kleine voetstapjes in de sneeuw?! En dat terwijl er verder helemaal niets of niemand was te zien ….. heel wonderlijk! Ik voelde echter wel, terwijl ik daar met Chua liep, een ‘aanwezigheid’ van iets.

Op dat moment hoorde ik zeggen: ‘Mooi hè, die sneeuw die alles zo bedekt? Weet echter dat dat een illusie is, want onder al dat magische wit zit – nu onzichtbaar voor een ieder- veel vuil verborgen!’

De stem vervolgde: ‘Ik vraag de mens om de komende tijd alert te zijn, want jullie leven in een tijd op de Aarde waarin er zóveel voor jullie wordt of is verborgen en waarin jullie de grootste leugens krijgen voorgeschoteld! Maar weet dat eens ‘de sneeuw zal smelten’ en dat dan alles – wat nu zo goed verstopt lijkt te zijn – zichtbaar zal worden ……. en dan zullen vele geheimen geopenbaard worden.’

Op dat moment hielden de voetstapjes weer net zo plotseling op als dat ze begonnen waren ….. de boodschap was verteld.

Veel liefs, Ans

Noot van Ans: Onderstaande beelden + bericht zijn een vervolg op het vorige verhaal (Padrafini), dus raad ik je aan om die eerst te lezen.

Velen zullen overgaan naar de Astrale Wereld

Voor mijn geestesoog zag ik ze lopen, de vele, vele duizenden mensen, en ook dit beeld had ik – net als die van de 2e Zon in het vorige bericht – als klein kind al eerder gezien. Het leek alsof deze mensen allemaal in shock waren, en dat ze niet leken te begrijpen wat hen allemaal was overkomen.

Het waren allerlei soorten mensen; blanke, bruine en zwarte die, zo was aan hun kleding te zien, allemaal uit verschillende landen kwamen. Ik zag dat de wereld om hen heen totaal was veranderd, en door de chaos die hen was overkomen waren de meeste mensen vergeten waar ze vandaan kwamen, waardoor zij hun huis niet meer konden vinden.

Maar wat me opviel was dat deze vele duizenden mensen, ondanks hun verscheidenheid, toch zo’n eenheid met elkaar vormden; blijkbaar hadden ze alleen elkaar nog en waren ze gezamenlijk op weg, maar waar naartoe? Waren zij op zoek naar een plek op de Aarde om te kunnen overleven?

Toen zag ik hoe deze enorme stoet mensen zich ahw opsplitsten in 3 groepen, waarna het volgende gebeurde: De eerste groep werd opgestraald in grote ruimteschepen, de tweede groep ging over naar de Astrale Wereld, en degenen die overbleven bleven achter op de chaotische Aarde, alwaar zij weer opnieuw zouden beginnen op de plekken die nog wél woon- en leefbaar waren. Tot mijn verwondering gebeurde dit alles in volledige harmonie, een ieder berustte blijkbaar in zijn lot.

Ik zag de vele, vele ruimteschepen die de chaos op de Aarde – die zojuist een kanteling had ondergaan – gadesloegen, en ik zag dat er vele mensen werden meegenomen in die ruimteschepen. Dit was van tevoren al karmisch bepaald voor die mensen; zij zullen naar ‘andere werelden’ worden gebracht, alwaar zij zullen verblijven totdat de Aarde weer volledig tot rust en in balans zal zijn gekomen. Aangezien deze mensen ‘in de toekomst reizen’ kunnen er op de Aarde vele honderden jaren verstrijken terwijl er voor hen in de ruimte misschien maar één jaar is verlopen. Zodra het mogelijk is zullen deze mensen weer teruggebracht worden naar de Aarde, opdat ook zij daar weer opnieuw kunnen beginnen.

Ook dít is in de geschiedenis al vele keren eerder gebeurd! Het verschil is echter dat dit keer ‘het Weten’ van de terugkerende mensen nog in tact zal zijn, opdat zij niet weer dezelfde fouten zullen maken, en zij nu in harmonie met elkaar en de natuur op de Aarde zullen gaan leven ….. en dát is de allergrootste en belangrijkste les die Moeder Aarde ons wil leren!!

Weet dat of je nu blank, bruin of zwart bent, wij zijn allemaal kinderen van Moeder Aarde, en Zij heeft een ieder evenveel lief!

Mijn buitenaardse vriend Lobob heeft hierover vanochtend nog het volgende gezegd: ‘In het inktzwarte duister, als alles lijkt verstomd, wees niet bang, ik reik U de hand en zal U brengen naar het ‘Morgenland‘.

Veel liefs, Ans

Noot van Ans: Onderstaand bericht en vooral het vervolg daarop (Zware les van Moeder Aarde) zijn misschien confronterend om te lezen, maar ik weet dat ik deze beelden niet voor niets te zien krijg en dat ik ze jullie dus niet mag onthouden. Weet echter dat vele Zielen in de rij hebben gestaan om juist nu op de Aarde te mogen zijn omdat ze dit alles mee willen maken om hun Karma in te lossen; wij zijn dus bevoorrechte mensen!

 

Tweede zon

Toen ik vanochtend rustig op de bank zat stond er opeens een klein wezen voor mij. Hij had een menselijk lichaam en een blanke huid met kleine, lichtbruine vlekjes. Hij was volledig kaal en had diepliggende, grote, ronde ogen, en zijn mond zag er uit als een klein, wit, zacht snaveltje.

Het wezentje hield z’n hoofdje schuin en keek me liefdevol, maar ook vol medelijden aan, en op een telepathische manier hoorde ik hem zeggen: ‘Ach mens, wat hebben jullie hier op de Aarde veel te verduren. Ik, Padrafini, zou U mee willen nemen naar mijn wereld. Die is niet zo ver weg – hij is zelfs redelijk dichtbij -, echter op mijn wereld zou U niet kunnen leven, omdat daar de atmosfeer anders is dan die op Uw Aarde; U zou daar een zuurstofmasker moeten dragen.’

‘En U dan’, vroeg ik aan Padrafini, ‘kunt U dan wel op ónze Aarde leven?’ ‘Nee, wat jij nu voor je ziet is een projectie, een soort hologram, van mij. Op deze manier kunnen wij elkaar zien en met elkaar communiceren, maar ben ik ‘onschendbaar’, dus veilig op Uw Aarde.’

Vervolgens zei hij: ‘Ik zie de toekomst en de vele gebeurtenissen die zeker zullen gaan plaatsvinden op Uw Aarde. Sluit Uw ogen maar, dan zal ik U de beelden geven van wat U en Uw planeet te wachten staan.’

Ik sloot mijn ogen en zag voor mijn geestesoog de Aarde met twee Zonnen ipv één (dit beeld had ik als klein kind ook al eens gezien, maar begreep toen niet wat de bedoeling daarvan was). Tot mijn grote schrik zag ik nu dat, door de magnetische kracht van die 2e Zon de vulkanen openbarstten, dat de Aarde begon te scheuren, en dat de zeeën ahw open splitsten, waarna al het zeewater in de holle Aarde verdween. Dit alles zag er uit als één grote, wereldwijde natuurramp, waardoor bijna de gehele Aarde werd omgewoeld.

Al deze heftige rampen waren niet, zoals vele mensen misschien zullen denken, ‘de wraak van God’, maar het gevolg van een natuurlijk proces dat eens in de 26.000 jaar voorkomt. Dit alles werd – en wordt in de toekomst weer – veroorzaakt door de magnetische krachten van die 2e Zon die langs onze Aarde scheert. Deze 2e Zon (Planeet X of Nibiru) wordt nu al door meerdere mensen gezien, maar zal binnenkort voor een ieder van ons zichtbaar zijn aan de hemel!

Padrafini voelde mijn emoties en zei: ‘Heb geen vrees, want vele ruimteschepen zullen jullie reddingsboei worden. Wij zullen dan jullie ‘Ark van Noach’ zijn, net zoals dat in de lange geschiedenis van deze Aarde al vele malen eerder is gebeurd. Ik vraag jullie Aardse mensen om elkander lief te hebben, want Liefde zal de verbindende factor zijn in alles wat is en komen gaat!’

Op dat moment keek het buitenaardse wezen mij, met zijn hoofdje een beetje schuin, liefdevol aan …… en ik was zo ontroerd om zijn Liefde te mogen ervaren.

Veel liefs, Ans