Maandelijks archief: mei 2017

Een oude man die vlakbij het bos woonde ging ‘s avonds, zodra het begon te schemeren, met zijn lantaarn het bos in. In dat bos liepen meerdere honden die daar door hun baasjes, voordat de vakantietijd was begonnen, waren achtergelaten. Deze arme honden waren erg verwilderd en schuw, en omdat ze honger hadden pakten ze alles wat ze konden vangen, zoals konijnen en muizen, maar ze vielen ook de herten aan en verwondden ze. Daarom ging de oude man elke avond het bos in om die gewonde herten te verzorgen; gelukkig kenden de herten hem inmiddels dus waren ze niet bang voor hem.

Op een avond zag de oude man vreemde lichten in het bos. Hij verschuilde zich achter de bomen om te kijken waar die lichten vandaan kwamen en tot z’n verbazing zag hij een vreemd voertuig op een open plek in het bos staan. Niet ver daar vandaan zag hij twee vreemde mannen in witte pakken die zich over een hert bogen dat daar gewond op de grond lag. De mannen hadden apparatuur bij zich waarmee ze over het lichaam van het gewonde dier gingen, en even later stond het hert, tot grote blijdschap van de man, gezond weer op waarna het ‘t bos in rende.

De mannen in de witte pakken zagen de oude man staan en ze wenkten hem. Vervolgens communiceerden ze telepatisch het volgende met hem: ‘Wij hebben U al lang gadegeslagen en wij willen U danken voor het vele goede werk dat U in dit bos verricht. De wilde honden in dit bos zijn zeer getraumatiseerd, daarom hebben wij ze verzameld en ondergebracht in ons ruimteschip. Wij zullen ze verzorgen en weer stabiel maken, waarna wij ze weer terug zullen brengen in dit bos.

Wij zullen deze honden leren om niet meer te doden of te verwonden, en om in harmonie met de andere dieren in het bos te gaan samenleven. En wij zullen ze leren om, net als de planten en bomen in de natuur, de ‘energie van de Zon’ tot zich te nemen, opdat ze nooit meer hoeven te doden voor hun voedsel.

Ook de mens zal in de toekomst leren hoe ze deze ‘Zonne-energie’ als voedsel tot zich kan nemen, en dan zal er geen honger meer zijn op deze Aarde!’

Met de belofte dat ze ooit terug zouden komen namen de wezens afscheid van de oude man, waarna hun ruimteschip opsteeg en verdween. Als in een droom liep de oude man weer terug naar z’n huisje, alwaar hij alles wat hij die avond had gezien en gehoord nog eens overdacht. Hij bedacht hoe mooi de toekomst van de Aarde – en alles wat daar op leeft – zou zijn wanneer de mensen en de dieren zouden kunnen leven van de energie van de Zon!

Veel liefs, Ans

Bergkristal

Er was eens een vrouw die de mooiste Kristallen spaarde. Zij wist van de ‘bijzondere krachten’ van deze Kristallen en van ‘het Weten’ dat deze edele stenen gedurende miljoenen jaren in zich opgenomen hadden.

Deze vrouw had, behalve al die prachtige Kristallen, ook een heel klein Bergkristalletje in haar bezit. Echter dit kleine, zo op het oog onbeduidende, Bergkristalletje was – door haar enorme Weten dat zij in het verleden had opgedaan bij diverse medicijnmannen – zó krachtig en sterk, dat het alle andere grote Kristallen in haar huis teniet deed.

De vrouw wist dat zij dit Bergkristalletje ooit door moest geven aan iemand die deze bijzondere steen nodig had in zijn of haar leven, alleen wist ze niet wie die persoon was. Op een dag kwam haar nichtje bij haar op visite. Het meisje bewonderde de vele mooie Kristallen van haar tante en dacht bij zichzelf dat die wel veel waard zouden zijn. Bij het afscheid schonk haar tante háár het kleine, bijzondere Bergkristalletje omdat ze dacht dat het misschien wel voor haar nichtje bedoeld was.

Het meisje nam het geschenk aan, maar was teleurgesteld en verontwaardigd dat ze zo’n klein ‘goedkoop’ steentje had gekregen, terwijl haar tante zo veel mooie, grote, kostbare Kristallen had staan; ze vond haar tante maar een gierig mens! Toen het meisje door het bos terug naar huis liep, gooide ze boos het Bergkristalletje richting de struiken.

Niet veel later liep er een jongen langs hetzelfde pad in het bos. Deze jongeman had al veel meegemaakt in z’n leven en voelde zich erg onbegrepen en eenzaam. Opeens viel zijn oog op het kleine Kristalletje langs het bospad, en toen hij het opraapte ging er een schok van herkenning en emotie door hem heen …. het was net of hij altijd al op zoek was geweest naar dít Kristal!

De jongen koesterde het Bergkristalletje, en nam het altijd en overal mee naar toe. Het mooie was dat het vanaf die tijd ook steeds beter met de jongen ging; op den duur werd hij zelfs een zeer gelukkig mens.

Wat niemand wist, was dat dit kleine Bergkristal ‘communiceerde’ met de jongeman; het gaf hem de vele in haar opgeslagen Wijsheden door, en de jongen op zijn beurt gaf die Kennis weer door aan een ieder die het wilde horen.

Niet veel later later ging de jonge man studeren, en werd een echte wijsgeer. Hij wist dat het zijn taak was om de mensen ‘spiritueel te openen’, opdat ook zíj hun grenzen konden verleggen, maar hij wist ook dat hij dit bijzondere Kristal – dat via hem nóg meer Kennis in zich had opgeslagen – ooit weer door moest geven aan iemand anders.

Jullie kennen vast het gezegde ‘Wie het kleine niet eert, is het grote niet weert’?

In bovenstaand verhaaltje blijkt dat wel heel duidelijk!

Veel liefs, Ans

Begin deze maand werd ik wakker van een klein meisje dat aan mijn bed stond. Het kleintje legde haar handje op m’n borst en toen voelde ik dat ze heel erg bang was. Ze zei tegen me: ‘Ik wil zo graag bij jou zijn, want ik ben iedereen kwijt.’

Bij dit meisje kreeg ik vreselijke oorlogsbeelden te zien, en in die oorlogsbeelden zag ik bombardementen waardoor er vele mensen, waaronder dit meisje en waarschijnlijk haar gehele familie, gedood werden. Door haar plotselinge dood was dit kindje haar ouders en familie ‘kwijtgeraakt’, maar ze zag mij wel als een ‘lichtje in het duister’. Ik wou dit eenzame, angstige meisje graag helpen, dus zei ik: ‘Kom maar schat, we gaan samen op zoek’.

Op dat moment doemde er een vrouw naast ons op, en ook zíj begreep nog niet – net als het kleine meisje – dat ze was overleden, en ook zij was verward, wist niet waar ze was, en was iedereen kwijt. Ik had het gevoel dat dit de moeder van het meisje moest zijn, dus ik zei tegen de kleine meid: ‘Kijk eens wie daar is?’ Op dat moment ervoeren de overleden vrouw en het meisje elkaar en klampten zich aan elkaar vast.

De moeder en haar dochtertje kregen toen samen de heftige beelden te zien waarin zij beiden, net als hun overige familieleden, waren omgekomen. Weet dat er, ook in de sferen van de Astrale Wereld, in het begin nog angst en verdriet kunnen heersen vanwege de niet afgemaakte en/of abrupt afgebroken Aardse levens.

Toen de moeder en haar dochtertje begrepen dat ze waren overleden begeleidde ik hen naar Het Licht, alwaar ze ooit weer verenigd zullen worden met hun overige overleden familieleden.

Veel liefs, Ans

De Marathonloper

Een man op leeftijd was z’n hele leven al groot fan van de hardloopmarathon en had altijd al de wens om daar zelf ook ooit eens in mee te lopen. Hij zat aan de buis gekluisterd wanneer er weer een marathon op tv was, en reisde vaak naar het buitenland om daar life te genieten van zo’n hardloopspektakel.

Toen de man eenmaal met pensioen ging dacht hij bij zichzelf: ‘Het is nu of nooit; ik ga hard trainen en iedere dag kilometers lopen, net zolang tot ik zover ben om mee te doen aan de marathon.’ Hij wou niet meedoen om te winnen, maar puur om de belevenis, om eindelijk zelf eens te ervaren hoe het is om samen met anderen de marathon te lopen.

Na veel en hard trainen brak de dag aan waarop hij eindelijk mee kon lopen met de marathon. Hij zei z’n vrouw gedag en liep vervolgens blij en opgewonden naar de start.
Het was erg warm die dag, maar dat deerde de man totaal niet; hij liep en liep en was intens gelukkig omdat hij nu eindelijk zijn grootste wens beleefde. Hij genoot van de vele enthousiaste toeschouwers langs de kant en vond het geweldig allemaal.

Op een gegeven moment zag hij dat er ergens tumult of commotie ontstond; blijkbaar was er iemand gevallen of onwel geworden? Maar de man liep vol overgave door; het leek wel of hij meer energie kreeg, waardoor het aanvoelde of hij over de weg zweefde. Na verloop van tijd bereikte hij voldaan en gelukkig de finish, alwaar hij werd opgewacht door vele familieleden die hem hartelijk ontvingen.

De man was heel blij om, tussen al die familieleden, ook zijn vader en moeder te zien, want het was al lang geleden dat hij hen voor het laatst had gezien. Maar toen realiseerde hij zich dat er iets niet klopte, dus vroeg hij aan zijn vader ‘Maar jullie zijn toch al heel lang dood? Hoe kan het dan dat jullie mij nu hier bij de marathonfinish staan op te wachten?’

Z’n vader legde uit: ‘Ja jongen, wij staan hier omdat je het eindpunt van jouw leven op Aarde hebt bereikt. Je hebt je best gedaan tijdens de marathon, maar soms zijn hardlopers doodlopers. Je kent dat Aardse gezegde toch wel? Kom mijn kind, jouw grootste wens is vervuld en je hebt het eindpunt bereikt, niet alleen van jouw marathon maar ook van je Aardse leven. En nu zijn wij allen weer verenigd’.

Op dat moment begreep de man dat hij was overleden …. waarna hij samen met zijn ouders Het Licht tegemoet liep.

Veel liefs, Ans

Ufo

Voor m’n geestesoog zag ik een berg waar meerdere Ufo’s af en aan vlogen. Deze Ufo’s vlogen bovenin die berg naar binnen, alwaar zij buitenaardse wezens – die lange gewaden droegen – uitgeleide deden.

Binnenin diezelfde berg zag ik een grote open ruimte, een soort onderaardse grot, met in het midden daarvan een enorme steen waarop een groot boek lag. Ik hoorde zeggen dat in dat grote boek de gehele geschiedenis van de Aarde opgeschreven staat.

Even later zag ik dat alle ‘binnengevlogen’ wezens zich verzamelden in die open ruimte, waarna ze gezamenlijk rondom dat enorme ‘Boek van de Aarde’ gingen staan. Dit boek heeft zeven Zegels waarvan er al zes geopend zijn, en nu was het moment aangebroken waarop de wezens het laatste Zegel zouden verbreken, want zo zullen de laatste geheimen van de Aarde geopenbaard gaan worden. Weldra zullen ook wij kennis nemen van wat er tot nu toe allemaal (door de elite) voor ons geheim is gehouden, en van wat ons al die tijd ontnomen is.

De wezens in de grot stonden er gelaten bij, want Zij wisten wat er allemaal gaat gebeuren ná het verbreken van het 7e Zegel. Zij behoren nl. tot het allereerste, dus oudste volk dat ooit in het Universum is ontstaan. Dit oudste volk is nooit gestorven, want Zij zijn de Wetenden en hebben altijd ‘door de tijden heen gereisd’, waardoor ze nooit ouder konden worden.

Deze wezens zijn het die de Aarde en vele andere werelden vorm gegeven hebben, en Zíj zijn het die de gehele geschiedenis van ál die werelden hebben opgeschreven – zowel het begin als het verloop – want Zij zijn niet alleen de Alwetenden, maar ook de regisseurs die álles op ál die werelden in de gaten houden en begeleiden.

En nu was de Aarde dus zover dat het allerlaatste, 7e Zegel door Hen verbroken zou worden waardoor alle opgesloten energieën de vrijheid zouden krijgen om hun wegen te gaan.

Tijdens het openen van het 7e Zegel leek het wel of ‘de Geest uit de fles ging’, want ik zag vele energieën het boek verlaten; energieën die niet meer te stoppen waren! Wij mensen zullen nu tezamen moeten proberen om al die vrijgekomen energieën zo te sturen dat er niet te veel chaos op Aarde zal ontstaan, en dat kunnen wij alleen maar doen door onze Liefdeskracht uit te stralen naar de duistere energieën, waardoor deze omgezet kunnen worden in Licht.

Veel liefs, Ans

Opeens zag ik Frits, mijn vorig jaar overleden man, voor mij staan, en ik zag dat hij inmiddels een prachtig, etherisch lichaam heeft. Blij keken we elkaar aan, maar toen zag ik dat Frits begon te huilen. En ook ik moest huilen omdat mijn geliefde man zó dichtbij, maar toch zo ver weg was. Maar ook omdat wij beiden voelden dat hij straks verder op weg zou gaan in de Astrale Wereld terwijl ik nog hier moet blijven op deze Aardse Wereld.

Het gevoel bij dit moment was voor mij heel dubbel; ik was natuurlijk blij voor Frits, maar voor mijzelf voelde het zo verdrietig. Frits heeft nu geen pijn meer en hoeft ook niet langer te vrezen voor het fysieke, pijnlijke lichaam dat hij in z’n laatste jaren hier op Aarde had. Zijn leven nu in de Astrale Wereld is fantastisch en opwindend, bovendien wordt hij daar steeds jonger, terwijl mijn Aardse lichaam alleen maar ouder en strammer wordt, waardoor veel dagelijkse dingen mij soms te veel zijn of worden.

Frits en ik beseften ons dat dit het moment was waarop wij elkaar ‘los moesten laten’, maar ook dat onze verbondenheid – door onze vele, gezamenlijke levens heen – voor altijd zal blijven bestaan!

Toen Frits mij voor de laatste keer aankeek voelde ik een onvoorstelbare Liefde, maar ook een intens verdriet, omdat wij beiden wisten dat dit zijn ‘Vaarwel’ was. Hij moest ‘verder’, dus ik zei ‘Ga maar, het is goed‘ ……. en op dat moment zag ik een groot Licht naderbij komen waarin mijn lieve man werd opgenomen.

Veel liefs, Ans

P.s. Ik wil nog even toevoegen dat, ook al gaat Frits nu verder in de Astrale Wereld, hij er op belangrijke momenten natuurlijk altijd voor en/of bij me zal zijn!

Toekomstige Engelen

Momenteel zijn er vele, vaak nog jonge mensen die de Aarde vroegtijdig verlaten – hetgeen al vóór hun incarnatie gepland was – en dat doen zij omdat zij onze ‘toekomstige Engelen’ zullen zijn. Deze Engelen zullen ons gaan bijstaan in de aankomende tijd waarin de Aarde en haar bewoners vele rampen te verduren zullen krijgen. Sommige overledenen kunnen voor hun overlijden een ernstig ziekbed hebben; zij zullen in de Astrale Wereld wakker worden in een ziekenhuis, alwaar ze liefdevol verzorgd zullen worden. Ik heb al vele overgegane mensen – waaronder mijn moeder, vrienden en vriendinnen – mogen ‘zien’ in die speciale ziekenhuizen in de Astrale Wereld. In zo’n ziekenhuis worden de overgeganen niet alleen heel liefdevol opgevangen, maar ze krijgen daar ook uitgelegd ‘hoe het allemaal werkt’ in de Astrale Wereld.

Bij vele overgeganen heerst vaak nog verdriet, omdat zij zich moeten ‘losmaken’ van hun achtergebleven dierbaren op Aarde. Andersom zullen óók de achtergebleven familieleden op Aarde hun overleden geliefden langzaamaan los moeten laten (zie volgend verhaal ‘Emotioneel Vaarwel’). Zeker, wij mogen in Liefde aan hen blijven denken en kaarsjes voor ze aansteken, maar door intens te blíjven treuren houden wij onze overleden geliefden ahw vast aan de Aarde, waardoor zij niet ‘verder’ kunnen in het hiernamaals. Het is dus heel belangrijk om op den duur de overgegane in Liefde los te laten!

Weet dus dat er momenteel vele, vele mensen, zoals van tevoren gepland, over zullen gaan naar de Astrale Wereld om ons van daaruit, als een soort Engel, te helpen en te begeleiden naar de Astrale Wereld….. en dat zal de mooiste taak zijn in de moeilijke tijden die komen gaan op deze Aarde.

Een mooi voorbeeld van zo’n Engelentaak heb ik mogen ‘zien’ bij mijn vorig jaar overleden zus. In haar Aardse leven werkte zij als kraamverpleegster, en nu, na haar ‘overgang’, heeft ze zich tot taak gesteld om overleden baby’s ‘op te halen’, en ze daarna vol Liefde te verzorgen in de Astrale Wereld. Mijn zus zette dus haar Aardse taak voort in de Astrale Wereld, en ze zag er heel blij en gelukkig uit …… dat was zó mooi om te zien!

Maar er zijn ook overledenen die na hun overgang vooral willen reizen of rusten in de Astrale Wereld; mijn overleden moeder zei hierover: ‘Het is hier een ‘Wenswereld’, waar iedere gedachte wordt omgezet in jouw werkelijkheid.’

Veel liefs, Ans