Maandelijks archief: juli 2017

Kleine jongen op weg naar de Hemel

Een paar dagen geleden had ik een gesprek met een jongetje dat, na een ernstig ziekbed, net was overgegaan naar de Astrale Wereld (maar dat nog niet wist). Dit manneke had in zijn korte Aardse leven slechts één taak, en dat was om ons te laten zien en ervaren hoe één kind de gehele mensheid kan ontroeren en veranderen.

Het knulletje zag mij en zei: ‘Ik heb voor het eerst in mijn leven gevlogen, dat was zo heerlijk, en er vlogen heel veel duiven met mij mee! Ja, ik was heel ziek, maar opeens had ik geen pijn meer.’

Hij wou weten of ik ook wel eens had ‘gevlogen’. ‘Oh ja, heel vaak, ook als kind al,’ antwoordde ik ‘want als klein meisje vloog ik vaak weg van de oorlog die toen in Nederland woedde. Dan vloog ik rechtstreeks naar de Hemel – die ze ook wel de Astrale Wereld noemen – om daar oorlogsslachtoffers te helpen, door ze naar Het Licht te brengen.’

Het jongetje vroeg zich af of het eng was in de Hemel of Astrale Wereld. Ik legde hem uit dat hij helemaal niet bang hoefde te zijn omdat hij in die Wereld in mooie gebieden zou komen die goed bij hem passen. Toen wou hij weten of er alleen maar ‘mooie gebieden’ in de Astrale Wereld zijn.

‘Nee, er zijn daar ook speciale gebieden die de Zielen aantrekken die tijdens hun Aardse leven geweld hebben gepleegd, maar ook díe Zielen zullen daar geholpen moeten worden en naar Het Licht gebracht worden’ legde ik hem uit. Ik zag aan zijn reactie dat hij dat erg mooi vond, en hij vroeg zich af of hij óók anderen zou kunnen helpen in de Astrale Wereld?

Vast wel,’ zei ik ‘want je kan immers al vliegen!’

Ook wou hij weten of de dood niet eng was? ‘Meestal niet,’ zei ik ‘want mensen zoals jij en ik – die dus al kunnen vliegen-, vliegen gewoon hun lichaam uit en dan zijn ze vrij. En zodra je uit je Aardse lichaam bent word je ‘aangetrokken’ door jouw overleden familieleden, die in de Astrale Wereld op je wachten ….. en dan is het daar groot feest!!

Niet zoals een feest op de Aarde met slingers e.d., maar nóg mooier’.

Toen wou het jongetje graag weten hóe mooi het dan in de Astrale Wereld is. ‘Nog veel mooier dan jij je in jouw fantasieën kunt voorstellen, want alles, echt álles wat jij maar bedenkt of wenst gebeurt daar gewoon’, antwoordde ik. Het knulletje vond het prachtig wat ik hem allemaal vertelde, en vroeg als laatste of er ook dieren in de Astrale Wereld zijn.

Ja hoor, en ze leven daar allemaal heel lief met en naast elkaar, want in de Astrale Wereld zijn ze geen ‘natuurlijke vijanden’ meer zoals op de Aarde.’

Lachend en tevreden ging de kleine jongen op pad, want hij begreep inmiddels dat hij zijn Aardse, zieke lichaam voorgoed had verlaten en dat hij – begeleid door de vele duiven- nu in de Astrale Wereld was.

Opeens riep hij blij verrast ‘Kijk eens wie daar is?!’

Een klein, gezet vrouwtje met donker, gepermanent haar, kwam naar hem toegelopen en omhelsde de kleine jongen met beide armen, waarna ze samen verder liepen naar Het Licht.

Ik vind het zo mooi om mensen naar Het Licht te mogen brengen, vooral zo’n prachtig, wijs manneke, dat tijdens z’n korte, Aardse leven zo’n mooi voorbeeld voor ons was.

Veel liefs, Ans

De Vreemdeling

Een oosters uitziende man met een prachtig gewaad aan, bezocht een spirituele beurs. Geïnteresseerd keek Hij in het rond en bij één van de standjes zag Hij een vrouw, gekleed als een zigeunerin, die een enorme Kristallen bol voor zich op tafel had staan. De man liet Zijn toekomst door deze vrouw voorspellen, en ook al was het allemaal onzin wat zij Hem vertelde, Hij vond het wel interessant om te horen.

Even verderop zat een klein jongetje eenzaam te spelen met een paar kleine steentjes. De man ging naast hem zitten en zei: ‘Wat een bijzondere stenen heb jij’. Ja, dat zijn kiezelsteentjes die ik zelf gevonden heb’, antwoordde het knulletje. ‘Ik heb deze stenen altijd bij me, want ze ‘vertellen’ mij zoveel dingen. Maar als ik dat aan andere mensen vertel, dan lachen ze me uit.’

De man zei dat Hij heel graag wou horen wat de stenen hem allemaal vertelden. Hortend en stotend begon het verlegen jongetje te vertellen, maar even later leek hij wel een spraakwaterval die eeuwig door kon praten. Het jochie vertelde o.a. over het ontstaan van het Universum en over de geschiedenis van de Aarde.

De man vond het heel fascinerend wat deze kleine jongen allemaal wist te vertellen, en Hij wíst dat het allemaal waar was wat dit knulletje zei, want deze man vertegenwoordigde nl. één van de Zelven van Jezus – die, net als wij, uit meerdere Zelven bestaat.

De man herkende in deze kleine jongen ‘een vriend uit het verre verleden’ die Hem altijd trouw was gebleven, en die nu geïncarneerd was op deze Aarde. Na duizenden jaren mochten zij elkaar hier weer ontmoeten op de Aarde, en de jongen werd, net als destijds, weer Zijn leerling, tot het moment dat hij oud genoeg zou zijn om al z’n opgedane kennis weer door te geven aan anderen.

Aanhang wou deze jongen niet – dat vond hij niet van deze tijd –  maar zijn luisteraars vertelden, op hun beurt, alles wat ze van deze inmiddels jongeman geleerd hadden weer door aan anderen.

Op een dag verdween de Oosterse man weer want Zijn taak hier zat er op. Aangezien Hij één van de Oudsten is wiens taak het is om álle Werelden te onderwijzen, reisde Hij weer verder ‘door de tijden heen’ om Zijn Kennis in de andere Werelden te verspreiden.

Veel liefs, Ans

Reddende Engel

Een oude vrouw was door het tropisch warme weer onwel geworden (ze had die dag ook veel te weinig vocht tot zich genomen). Ze werd duizelig en wou op haar bed gaan liggen, maar dat lukte haar niet meer.

Op dat moment zag ze haar zoon Jacob voor zich opdoemen; hij lachte naar haar en liep met haar mee om haar veilig op haar bed te leggen. De oude vrouw was ontzettend blij om haar zoon te zien, en zei ‘Wat fijn dat je er bent m’n jongen, ik heb je zo gemist.’ Jacob lachte naar z’n moeder, maar nadat hij haar op haar bed had gelegd was hij weer weg?!

De oude vrouw keek nog eens goed haar slaapkamer rond maar haar zoon was nergens meer te bekennen. Op dat moment realiseerde ze zich opeens dat hij al 20 jaar dood was!

Later die dag kwam haar dochter, vanuit haar werk, nog even bij haar moeder langs. De oude vrouw vertelde wat haar die middag was overkomen, waarop haar dochter zei: ‘Mam, je hebt gehallucineerd; dit kan gewoon niet, want Jacob is al jaren dood!!’ Haar moeder bleef echter stellig bij haar verhaal, en ze vertelde het aan een ieder die het maar horen wilde. Door het vertellen van haar bijzondere ervaring kwamen er verhalen los van andere mensen met soortgelijke ervaringen; verhalen die zij niet eerder durfden te vertellen, omdat ze bang waren om voor gek verklaard te worden.

Maar er zijn wel degelijk Engelen om ons heen die, als het écht nodig is, ons helpen of ingrijpen, omdat het onze tijd nog niet is om over te gaan. Zo’n Engel kan soms een bekende overledene zijn, maar het kan ook een overleden familielid van ons zijn.

De tijd is rijp dat de mensen zich uit gaan spreken over ‘hun ervaringen’, opdat deze waargebeurde verhalen verspreid gaan worden! En ook al lijkt het misschien bijzonder ….. het komt meer voor dan men denkt.

Veel liefs, Ans

Sandra Reemer

Zoals jullie weten komen er, vanaf dat ik een klein kind was, overledenen naar mij toe.  Op 20 juni s’middags om 14.00 uur verscheen Sandra Reemer aan mij. Ze liet mij het beeld zien dat ze in een mooie aangelegde tuin stond. Ze was gekleed in een prachtige lichtroze jurk met korte mouwen en de rok net onder de knie. Sandra zag er prachtig uit en keek me lang verbouwereerd aan, of ze wilde zeggen ‘Hoe kan dit nu?’ En ik zei ‘Ja schat je bent overgegaan, het is goed, ga maar’.

Vandaag 17 juli om 11.00 uur verscheen er een prachtige turquoise energie aan mij. Met opnieuw Sandra Reemer. Ze stond in de tuin met de mooiste bloemen die ik ooit gezien heb en zij verzorgde deze bijzondere bloemen.

Je kon aan de uitwisseling van energie zien hoe gelukkig ze was. De energie van de bloemen en Sandra vloeiden in elkaar over. Ze keek me aan en lachte, ze leek gelukkig. En natuurlijk mist zij haar dierbaren ook. Maar weet dat deze mooie ziel nu op haar bestemming is.

Toen ik even later op de klok keek zag ik dat hij stilstond. Op dat moment was de wijzer van de klok gevallen of wilde zij hiermee zeggen, ‘de tijd staat nu voor mij ook stil?’ Want tijd bestaat daar immers niet.

Veel liefs, Ans

Een paar dagen geleden doemden er plotseling, in het duister van de nacht, verlichte ‘tekens van Sterrenstelsels’ – zoals ik er in het verleden al honderden heb opgetekend – voor mijn geestesoog op. Zodra het ene teken weg was verscheen gelijk een volgende. Deze tekens leken ‘uit het niets’ te komen, maar inmiddels weet ik dat vanuit dat ‘niets’ álles te voorschijn kan komen.

Ik vroeg mij af wat de bedoeling van deze tekens was, en wat zij me wilden zeggen? Waren het een soort van coördinaten van Sterrenstelsels waarmee wij mensen ín ons brein naar andere Werelden kunnen reizen? (Weet dat ons brein eigenlijk een kopie is van het Universum).

Is nu de tijd aangebroken dat de mensheid ín het brein – dus zonder welk fysiek voertuig dan ook – kan gaan reizen naar die verre Sterrenstelsels? Is de tijd nu rijp dat wij op die manier ‘ons eigen voertuig’ gaan worden, waardoor wij ons los kunnen maken van onze Aardse tijd, -ruimte en -lichaam, om vervolgens te reizen door het oneindige Universum?

Hoe dat ‘reizen in ons brein’ precies werkt gaat ons begrip vaak nog te boven – alleen degenen die astraal kunnen reizen begrijpen het enigszins. Onze Geest gaat dan nl. op reis ín ons brein, terwijl ons menselijk lichaam, waarmee wij verbonden blijven, op dat moment gewoon ‘in ruste’ is.

In de toekomst zal het voor de mensheid mogelijk worden om, door het voor de geest halen van zo’n mooi verlicht teken, naar ándere werelden in ándere dimensies te reizen, alwaar we onszelf zichtbaar kunnen maken – net zoals de vele buitenaardse beschavingen dit al eeuwenlang doen op onze Aarde! Op die manier zullen ons vele ‘Nieuwe Werelden’ getoond gaan worden, waardoor de kennis van de mensheid met sprongen vooruit kan gaan.

Maar door dit ‘reizen in ons brein’ kunnen wij mensen ons ook onttrekken aan de ‘Aardse gevangenis’ – onze kleine, mooie planeet die al eeuwenlang ‘gekaapt’ is door negatieve buitenaardse beschavingen. Op die manier kunnen wij de Aarde ontvluchten, en zullen degenen die deze planeet nu beheersen geen vat meer op ons hebben! Aangezien zij geen enkele grip meer op de mensheid hebben zullen ook onze overheersers deze Aarde uiteindelijk verlaten.

Het reizen in ons brein zal dus ‘het toekomstige reizen’ voor de mensheid worden. Iets wat de Tibetaanse Monniken al eeuwenlang doen, en waardoor zij – maar ook wij – naar verre oorden kunnen reizen ….. verre oorden die eigenlijk héél dichtbij blijken te zijn.

Veel liefs, Ans