Maandelijks archief: augustus 2017

Een prachtig lang, donker getinte vrouw liet zich aan mij zien. Ze was heel mooi gekleed en haar haar was zo ingeweven dat het een kunstwerk op zich was. Wat ook opviel was dat ze een opmerkelijk lange nek had (net zoals de vrouwen van de Kayan in Thailand – ook wel giraffevolk genoemd – die van kinds af aan steeds meer ringen om hun hals doen waardoor hun nek langer oogt).

Deze vrouw – zij noemde zich Kamajaja – was een buitenaardse Godin, en ze vertelde mij het volgende: ‘De oorsprong van mijn volk ligt tussen de sterren. In een ver verleden heb ik mijn volk naar de Aarde geleid om daar de lessen van onderdanigheid te leren. De vrouwelijke energie vierde namelijk hoogtij op mijn wereld, waardoor mijn volk te arrogant was geworden. Deze eigenschap dragen de afgezanten van mijn volk op de Aarde nu nog steeds in zich, omdat het-trots-zijn in de oorspronkelijke genen van mijn volk verankerd zit. Mijn afgezanten op Uw Aarde hebben genoeg geleerd, dus zullen velen van hen binnenkort terugkeren naar hun oorspronkelijke thuisplaneet.’

Kamajaja liet mij vervolgens de Aardse woonplaats  – eigenlijk waren het meer eenvoudige bergwoningen – van haar volk hier op Aarde zien, waarna ze mij de steden op háár wereld liet zien. Daar zag ik prachtige, goudgele maar wel eenvoudige woningen die langs een soort van uitgehouwen paden lagen.

Ze vertelde me dat veel van de geverfde patronen en tekeningen die op de stoffen en kleding van de oude, traditionele Aardse volkeren staan afgebeeld, in wezen tekens van oeroude wiskunde zijn.
Ze zei ook dat wanneer wij mensen deze stippen-, strepen- en zigzagtekens zouden kunnen ‘lezen’ dat we daar dan veel van zouden kunnen leren en begrijpen, ‘Want het Universum is pure wiskunde, en de alleroudste taal van het Universum.’

Dit gezegd hebbende keek Kamajaja me glimlachend aan, waarna ze verdween.

Tja, de mensen hier op Aarde denken vérder te zijn dan de ‘primitieve’ volkeren met die prachtige lange nekken …… niet dus!

Veel liefs, Ans

‘s-Hertogenbosch

‘s Hertogenbosch is een prachtige oude stad dat gebouwd is op en rond het water van een paar rivieren die daar samenkomen. Begin deze maand heb ik met een paar vriendinnen een mooie boottocht gemaakt over het labyrint van waterwegen dat door en onder die eeuwenoude stad loopt.

Wat ik tijdens die boottocht voelde is dat deze stad niet ontbonden is van tijd en ruimte, want rond en onder de oude stadsgewelven hangt nl. nog een duister energieveld vanuit het verleden van negatieve emoties als haat, angst, manipulatie, maar ook van dood en verderf. Met name ónder de stad voelde ik op sommige locaties heel duidelijk een bolwerk van kwaad dat z’n weg naar buiten niet kan vinden, waardoor die duistere energie uit het verleden op die plekken is blijven hangen.

Op een gegeven moment voer onze boot onder een kerk door en vooral daar, ónder die specifieke kerk, voelde ik heel sterk de duistere energie van het kwaad, ik kreeg er kippenvel van.
Ik zag en voelde ook dat er onder die kerk nog vele Zielen van overledenen ‘vastzitten’.

Deze Zielen kunnen de weg naar buiten, naar Het Licht, zelf niet vinden. Daarom zou er eigenlijk een ‘spirituele reiniging’, met name onder díe specifieke kerk, plaats moeten vinden, opdat de vele vastzittende overledenen eindelijk bevrijd worden en naar Het Licht kunnen reizen.

Dankzij zo’n speciale ‘reiniging’ zullen dan ook de wateren die bij en onder Den Bosch samenkomen weer vrijelijk kunnen stromen, want op die manier zullen de waterwegen ontdaan worden van alle opstoppingen, en zullen al die eeuwenoude, negatieve emoties, die nu nog steeds rond en onder deze prachtige, oude stad hangen, eindelijk voorgoed verdwijnen ….. en dán zal ‘s Hertogenbosch ‘De Stad Boven Het Licht’ worden!!

Dit ervoer ik allemaal in het ondergrondse labyrint van ‘s Hertogenbosch ….. ik voelde daar heel duidelijk ‘de echo van het verleden’.

Veel liefs, Ans

Bij

Toen ik vanmorgen bezig was in m’n tuin zag ik opeens een grote bijenkoningin op de grond voor mijn voeten strompelen. Ik bekeek de enorme bij wat beter en zag dat de prachtige zwartgele strepen, die ze normaal gesproken hoort te hebben, helemaal grijs waren?! Het arme dier bleek onder het gif te zitten dat momenteel veelvuldig – niet alleen in mijn buurt maar in heel Nederland – wordt gespoten om de buxusmot te doden.

Even later stierf de prachtige bijenkoningin vlak voor mijn voeten. Op het moment dat ze stierf zag ik een lichtende energie en ging er veel emotie door mij heen, alsof dit haar laatste boodschap voor mij en de mensheid was.

De laatste tijd wordt er nl., niet alleen in Nederland maar ook in België en Duitsland, heel veel van dit gif tegen de buxusmot gespoten. Wat de mensen echter niet beseffen is dat dit zware gif niet alleen de buxusmot doodt, maar ook vele andere insecten zoals de bijen en hommels, waar wij mensen zó van afhankelijk zijn, en dat de dieren die deze vergiftigde insecten eten op die manier óók dat zware gif binnen krijgen.

Als de bijen, inclusief hun koninginnen, massaal zullen sterven, dan zal dat ernstige gevolgen voor ons hebben, want dan zal de fruitbloesem niet meer bestoven worden, waardoor er geen fruit meer zal groeien! Hetzelfde geldt voor groentes als courgettes, komkommers en tomaten die zich pas kunnen ontwikkelen nadat hun bloemetjes zijn bestoven door de bijen of andere insecten.
Als er geen bijen meer zijn dan zal dat dus grote gevolgen hebben voor ons voedsel en de mensheid!

Wisten jullie trouwens dat zuivere bijenhoning nooit kan bederven en dat het vele kwalen kan genezen? Mijn vader was imker en hij had zuivere honing waarin hij o.a. koninginnegelei verwerkte.
Van die speciale honing kreeg de zwakke mens extra energie, dus vele mensen wisten mijn vader te vinden voor een potje van zijn honing (zelfs de doctoren!).

Mijn vader was ook een medium, en 40 jaar geleden heeft hij al voorspeld dat de bijen zullen sterven omdat er overal gif gebruikt wordt door de mensen. Als gevolg van de bijensterfte zal er in de toekomst dus geen fruit of groente meer zijn, maar ook geen bijenhoning, terwijl die zo geneeskrachtig is omdat de natuur erin is verwerkt.

Er bestaat een vermoeden dat de buxusmot – om meerdere redenen – met opzet door de elite is ‘uitgezet’. Tja, de huidige wereld gaat helaas verloren ….. DOOR ONS ALLER SCHULD.

Veel liefs, Ans

Transgender

De wereld om ons heen is duidelijk aan het veranderen! Steeds meer mensen ‘ontwaken’, de mensen worden mondiger, en ik zie zo veel prachtige mensen ontstaan die nu voor zichzelf op gaan komen.

Niet alleen de mensen die al lang ‘spiritueel ontwaakt’ zijn komen naar buiten om hun ervaringen te delen, maar ik zie ook vele mensen die seksueel ‘anders geaard’ zijn, moedig naar buiten treden, en voor zichzelf en/of hun geaardheid uitkomen. Dat kunnen mensen zijn die in een ‘verkeerd lichaam’ geboren zijn – mannen die zich vrouw voelen of andersom – maar ook mensen die mannelijk noch vrouwelijk zijn. Steeds meer van die ‘andere’ mensen komen uit hun schulp en zeggen ‘Dit ben ik!’

Ik zie al die prachtige mensen, en dat ontroert mij zo, want ik weet dat het Nieuwe Aardse Mensenras begint te ontstaan ….. De nieuwe mens is en wordt geboren!! (Er zal een geheel Nieuwe Aarde geschapen worden met nieuwe bewoners die mannelijk noch vrouwelijk zullen zijn, en mede daardoor zullen de kinderen op die Nieuwe Aarde op een geheel andere manier gemaakt en geboren worden).

Het wordt tijd dat ieder mens – met welke geaardheid dan ook – eindelijk zichzelf mag zijn!! Daarom vraag ik U allen om deze transgenders, zoals ze vaak genoemd worden, te steunen (eigenlijk vind ik de benaming mens mooier dan transgender). Laten wij deze prachtige, moedige mensen koesteren en steunen in hun nieuwe levensfase ….. want zíj zijn nl. de voorlopers van het Nieuwe Aardse Mensenras!!

Veel liefs, Ans

Niet van deze Aarde

Er was eens een man die zich helemaal niet thuis voelde op deze Aarde. Deze man was paranormaal begaafd en had het gevoel dat de mensen hem niet begrepen omdat hij ‘anders’ was, en daar had hij veel verdriet van. Hij begreep niet wat de reden was waarom hij hier op de Aarde was.

Deze man droomde dikwijls van vreemde, andere werelden, en het liefst wou hij op die andere werelden blijven, maar helaas werd hij ‘s morgens altijd weer wakker in z’n Aardse bed. Op een middag zat de man terneergeslagen op een bankje ergens in het bos, en hij bleef daar urenlang eenzaam en alleen zitten. Op een gegeven moment begon het te schemeren en de man dacht dat hij naar huis moest gaan voordat het helemaal donker was, maar op dat moment verscheen er een helder wit licht aan de hemel waardoor hij in een soort van trance raakte. Even later landde er een kleine Ufo of ‘hemelvoertuig’ vlak bij de man op een open plek in het bos, waarna de man aan boord werd genomen door de wezens van dat voertuig.

In het ruimteschip zag de man een aantal prachtige vrouwen, die hem verleidelijk wenkten, en voor hij het wist had de man lijfelijk contact met enkele van die vrouwen. Na afloop hoorde hij de woorden: ‘Wij danken U hiervoor; wij zullen Uw kinderen dragen. Dit was de reden van Uw geboorte als mens op de Aarde, opdat wij Uw mensenkinderen kunnen dragen. Ons eigen volk is genetisch gezien verzwakt, maar dankzij U en nog vele andere Aardse mensen zal het weer sterk kunnen worden. Het kan zijn dat U zich deze ervaring later niet meer herinnert.’

Voor hij het wist zat de man weer op het bankje in het bos, en inmiddels was het helemaal donker buiten. In eerste instantie dacht de man dat hij gedroomd had van Ufo’s en vreemde wezens, maar toen hoorde hij een stem die zei: ‘Het was Uw taak om, als mens van deze Aarde, kinderen te verwekken bij buitenaardse vrouwen, om zo hun volk, dat ook het Uwe is geweest, in stand te houden.’

De man dacht bij zichzelf: ‘Wéér zo’n stem in mij; is dit nou wartaal?’.

Maar even later besefte én herinnerde hij zich dat dit inderdaad zijn van te voren afgesproken taak op de Aarde was, en hij dacht: ‘Ja, ik heb dit gedaan voor het volk waar ik van afstam, míjn volk, alleen was ik die belofte tot nu toe vergeten.’ Toen begreep de man ook waarom hij zich hier altijd zo eenzaam voelde, en waarom hij z’n draai niet kon vinden op deze Aarde, maar vanaf dat moment ging het steeds beter met hem.

Hij ontmoette een lieve, leuke vrouw en vroeg zich stiekem af of zij misschien ook van die ‘andere wereld’ afkomstig was, waardoor zij elkaar al kenden van een vorig leven op die wereld.
Alleen die gedachte al, en het feit dat hij kinderen in de ruimte had maakten de man blij en gelukkig voor de rest van z’n Aardse leven.

Veel liefs, Ans