Maandelijks archief: september 2017

Het verborgen Kristal

Een man werkte als bediende bij zeer rijke mensen. Op een keer hoorde hij hen zeggen dat er een bijzonder Kristal bestaat dat ál het Weten en Wijsheid van het Universum in zich heeft, en dat, wanneer je dat Kristal in je bezit zou hebben + ‘het vermogen’ zou hebben om met Kristallen te communiceren, jijzélf dan almachtig zou kunnen worden. De bediende hoorde hen vertellen dat dit bijzondere Kristal communiceert met álle Kristallen in het Universum, en ook waar dit Kristal ongeveer te vinden moest zijn. De man schraapte al z’n geld bij elkaar, nam ontslag en ging op weg om het Kristal te zoeken, want ja, wie wil er nou niet almachtig zijn?!

Na een intensieve zoektocht in een onherbergzaam gebied vond hij uiteindelijk, ergens in een grot, het Kristal. Wat hij echter niet wist was dat dit bijzondere Kristal nóóit van Haar plaats verwijderd mag worden, omdat dan Haar werking verbroken wordt – hij zag ook niet dat er bijzondere energieën rondom dit Kristal aanwezig waren. De man pakte z’n gereedschap en bikte het Kristal los, waarna hij Haar in een draagzak stopte en aan z’n terugreis begon.

Het Kristal bleek echter zó zwaar dat de man er maar korte stukjes mee kon lopen en veel rustpauzes moest nemen. Tijdens zo’n rustmoment haalde hij nieuwsgierig het Kristal uit de draagzak om te kijken of het hem zou lukken om met Haar te ‘communiceren’, maar wat de man ook probeerde het lukte hem niet …. het Kristal zweeg in alle talen.

Op een gegeven moment was de man heel erg vermoeid van het zware sjouwen, was z’n eten en drinken bijna op, en daarbij werd hij nog eens ziek ook. Uitgeput viel hij in een diepe slaap en droomde toen dat hij dit alleen zou overleven wanneer hij het Kristal weer terug zou brengen naar Haar oorspronkelijke plaats in de grot. De man begreep de onderliggende boodschap van deze droom dus bracht hij, met z’n allerlaatste krachten, het Kristal weer terug naar Haar grot, waarna hij sterk vermagerd alsnog huiswaarts keerde.

Dit is een duidelijk voorbeeld van wat hebzucht met de mens kan doen. Deze man was niet alleen een illusie armer, maar was ook z’n baan en al z’n geld kwijt; door z’n hebzucht had hij helemaal niets meer.

Ik heb jullie in een eerder verhaal al verteld dat álle Kristallen op de Aarde niet alleen met elkaar maar ook met de Kristallen in het Universum in verbinding staan, en dat ze onderling met elkaar communiceren. Niet iedereen zal zover zijn om met elk Kristal in zijn of haar huis – of waar dan ook -contact te maken (áls het Kristal dat toestaat), maar er zijn mensen die dat wél kunnen, en die mensen kunnen, op een telepathische manier, boodschappen van een Kristal ontvangen.

Misschien heb je zelf een Kristal in je huis? Dan wil ik je aanraden om Haar met veel respect te behandelen en Haar te koesteren zoals je zélf gekoesterd zou willen worden. Wie weet ga jij op een dag ook boodschappen doorkrijgen van jouw Kristal …… en dat gebeurt dan omdat het de wil van jouw Kristal is!

Veel liefs, Ans

Gered door onzichtbare handen

Een jongeman kreeg voor zijn 18e verjaardag een motorfiets – door hard te werken had hij er zelf ook wat geld bijgelegd – en hij was dolgelukkig met z’n stoere motor. Hij trok z’n zwarte leren motorpak aan en zette z’n helm op want hij wou natuurlijk gelijk een rit gaan maken op z’n mooie, nieuwe motor.

Het regende die dag waardoor de wegen gladder waren, maar dat deerde de jonge motorrijder niet. In z’n enthousiasme reed hij te hard, waardoor hij, tijdens het nemen van een bocht, op de verkeerde weghelft terechtkwam. Op die andere weghelft kwam juist op dat moment een auto met hoge snelheid aangereden, en het was overduidelijk dat die twee zouden botsen. Maar precies op het moment dat de auto de motorrijder zou scheppen voelde de jongen een paar ‘onzichtbare handen’ die hem naar de berm van de weg geleidden, waardoor de jonge motorrijder met de schrik vrijkwam.

Dit bijzondere voorval – eigenlijk was het een wonder – vergat de jongeman de rest van z’n leven niet meer, en hij vertelde aan iedereen dat hij op die regenachtige dag gered was door ‘de onzichtbare handen van Engelen’. Vanaf dat moment reed hij ook een stuk voorzichtiger, want deze jongen had die dag, op z’n 18e verjaardag, z’n lesje wel geleerd!

Veel liefs, Ans

Geboorte van de Traanvogel

Op de Aarde waren er heel veel dingen gebeurd en veranderd doordat de aardas was verschoven. Hierdoor werkte o.a. het radarsysteem van de vogels en de andere dieren niet meer, net als alle elektronische systemen op de Aarde. Wereldwijd werkten de communicatiesystemen zoals telefoon en computer niet meer, dus moesten er weer nieuwe vormen van communicatie worden ontdekt. Op dat moment konden de mensen alleen nog rechtstreeks met elkaar communiceren dmv. hun stem en/of gebaren.

Ik zag een eenzame kraanvogel die, net zoals vele andere dieren, alles en iedereen verloren had. Het arme beest probeerde door te dansen een andere vogel te lokken. Na verloop van tijd kwam er een eenzame zwaan aangevlogen die vlak bij de kraanvogel landde. Beide dieren begrepen dat ze alleen elkaar nog maar hadden, dus gingen ze samen op pad om voedsel te zoeken – en aten ze dingen die ze normaal nooit zouden eten.

De kraanvogel en de zwaan werden goede vrienden, en beloofden elkaar trouw te blijven. Ze werden zelfs verliefd, dus de kraanvogel danste zijn mooiste dans voor de vrouwtjeszwaan, en niet veel later geschiedde het wonder …… ze kregen jongen! Het ouderpaar was heel gelukkig want hun jongen waren een kruising van hen beiden. En zo was dus de ‘Traanvogel’ ontstaan.

Het woord Traanvogel is niet alleen een verbastering van de naam van de kraanvogel, maar geeft ook het verdriet aan dat deze beide vogels voelden omdat zij hun oorspronkelijke soortgenoten/partners niet meer konden vinden.

Maar, ondanks dat gemis leefde dit zwaan-kraanvogelkoppel toch nog lang en gelukkig op de zo veranderde Aarde!!

Veel lief, Ans

 

De vrome prediker

Ergens in een klein dorpje woonde een man die aan een ieder die het maar horen wilde vertelde dat God hem had gered van een ernstige ‘ziekte’ die niet alleen zijn lichaam maar ook zijn geest had beneveld. Als dank voor zijn ‘genezing’ beloofde hij God dat hij in zijn dorp een geloofsgemeenschap ter ere van Hem zou stichten, en om d.m.v. God’s boodschap andere mensen te behoeden voor de ernstige fouten die hij zelf in het verleden had gemaakt. En zo geschiedde, want niet lang daarna was hij voorganger van een geloofsgemeenschap in z’n eigen dorp.

Aangezien deze man zo overtuigend kon prediken – dat zelfs God er bijna intrapte – had hij al gauw een grote aanhang onder z’n dorpsgenoten. Hij stelde een aantal mensen van z’n geloofsgemeenschap aan om een oogje in het zeil te houden bij de overige volgelingen, en hen te behoeden voor het maken van fouten. Wanneer er iemand was die toch ‘de fout in ging’ dan kreeg de voorganger dat al snel te horen en moest ‘de zondaar’ God om vergeving vragen bij hem thuis.

Deze vrome voorganger hield eigenlijk niet zo van vrouwen, maar omdat men het wel van hem verwachtte trouwde hij toch maar met een vrouw. Echter, na verloop van tijd kwam hij, in z’n gedachten, steeds meer in de verleiding om dingen te doen die volgens zijn geloof niet door de beugel konden.

De voorganger was er stellig van overtuigd dat die ‘verleidingen’ hem door de duivel werden ingegeven, en daarom predikte hij met een nóg groter fanatisme tegen mensen die seksueel ‘anders geaard’ waren, want ‘God heeft toch niet voor niets man én vrouw geschapen?!’

Maar wat geen van zijn volgelingen wist was dat hun vrome voorganger stiekem naar afgelegen plekken buiten het dorp ging – plekken die hem, zo dacht hij, óók door de duivel werden ingegeven – alwaar hij mannen ontmoette die hem het seksuele genot gaven waar hij zo naar verlangde.

Op een dag trof hij op zo’n speciale ontmoetingsplek een man uit zijn eigen dorp. Deze man had hij juist streng veroordeeld omdat hij ‘anders geaard’, dus zondig was. Eenmaal terug in het dorp vertelde die man aan z’n dorpsgenoten wat hij had ontdekt over hún voorganger! De schijnheilige voorganger werd per direct uit z’n functie ontheven, en hij werd zo intens veroordeeld door z’n dorpsgenoten dat hij wegvluchtte uit z’n dorp, waarna niemand hem ooit nog heeft gezien.

Helaas zijn er nog steeds van die strenge geloofsgemeenschappen met vaak nog onwetende volgelingen die zich laten manipuleren en onderdrukken door hun strenge geloof, waardoor ze niet durven, kunnen of mogen zijn wie ze in wezen zijn. Het wordt tijd dat deze mensen zich losmaken van hun strenge geloofsgemeenschap en eindelijk zichzelf zijn ….. want zó heeft God hen geschapen!

Veel liefs, Ans

‘Kabouters’ in het bos

Een kleine jongen uit een arm gezin werd iedere dag door z’n vader naar het bos gestuurd om hout te sprokkelen voor de kachel in hun huisje. Wat niemand wist was dat dit jongetje, tijdens het sprokkelen, heel vaak wezens van ‘het kleine volk’ ontmoette. Deze wezens waren niet van deze Aarde maar afkomstig ‘van de sterren’.

Tijdens de ontmoetingen in het bos onderwezen de buitenaardse wezens de kleine jongen, en hij vond alles wat ze hem vertelden even mooi en fascinerend. Heel soms vertelde hij zo’n verhaal aan z’n familie thuis, maar dan werd hij uitgelachen met de woorden: ‘Het zijn zeker kabouters die je daar ontmoet. Wat een fantasie heb jij!’

Maar op een dag volgde z’n vader hem – tóch wel nieuwsgierig geworden door de bijzondere verhalen van z’n zoontje – op een afstand in het bos, en zag tot z’n verbazing dat z’n kleine jongen daar inderdaad samen met nogal vreemd uitziende, kleine wezens in een cirkel zat te communiceren!

De vader werd opgemerkt door de wezens, en in eerste instantie was hij heel bang, maar toen één van die wezentjes hem wenkte liep hij toch, enigszins schuchter, naar hen toe.De wezens waren heel liefdevol en stelden hem gerust, en ze vertelden hem dat zijn zoontje ‘uitverkoren’ was om hun Kennis te leren, en die vervolgens te verspreiden onder de mensen waardoor ‘het Weten’ van de mensheid vergroot zou worden. De vader luisterde aandachtig en geboeid naar wat de kleine, buitenaardse vrienden van zijn zoontje hem allemaal vertelden.

Na deze ontmoeting in het bos ‘transporteerden’ de wezens een grote voorraad hout naar het huisje van het arme gezin; dan hoefde de kleine jongen voorlopig niet meer naar het bos om hout te sprokkelen, en kon hij alles wat hij van z’n buitenaardse vrienden had geleerd doorvertellen aan een journalist die van de bijzondere ervaringen van deze jongen had gehoord. En niet veel later had diezelfde journalist een boek geschreven over de kleine jongen en zijn ontmoetingen met z’n buitenaardse vrienden.

In dit gezin werden nooit meer grapjes gemaakt over de zgn. kabouters; dat had de vader verboden, want ook hij had, net als z’n zoontje, de kleine wezens gezien en gesproken in het bos!

Veel liefs, Ans

Voetstapjes in het grind

Een echtpaar woonde al heel lang in hetzelfde huis dat vroeger nog van de ouders van de vrouw was geweest. Het was een oud huis ‘met een geschiedenis’, want er waren daar in het verleden niet alleen mooie, positieve dingen gebeurd, maar ook hele afschuwelijke, waaronder het verlies van het geliefde dochtertje van dit echtpaar.

Hun dochtertje was al een aantal jaren overleden, maar zowel de vader als de moeder hoorde op bepaalde momenten heel duidelijk de voetstapjes van hun overleden dochtertje buiten in het grind.

Toen hun dochtertje nog leefde had de vader het meiske – zonder dat iemand dat ooit in de gaten had – meerdere malen seksueel misbruikt, en omdat ze destijds bij niemand gehoor kon vinden – haar vader ontkende alles – pleegde het meisje, in haar eenzame wanhoop, zelfmoord.

Op een dag gebeurde er iets vreemds: de voetstapjes in het grind bleven onophoudelijk doorgaan!

De vader werd er bijna gek van, want hij wíst dat dit de voetstapjes van zijn door hem misbruikte en overleden dochtertje waren, en hij wist óók dat die voetstapjes pas op zouden houden wanneer hij dat misbruik, na al die jaren, eerlijk zou bekennen, opdat hij berecht zou worden.

Uiteindelijk biechtte hij z’n vrouw z’n wandaden jegens hun dochtertje op.

Toen ze nu pas, na al die jaren, de waarheid hoorde was het vertrouwen van z’n vrouw – die hem destijds zo had gesteund omdat ze oprecht in zijn onschuld geloofde – zó beschadigd dat het huwelijk geen stand meer kon houden; de twee gingen uit elkaar.

Pas toen de man zichzelf bij de politie had aangegeven hielden de voetstapjes in het grind voor altijd op, want het recht zou nu, na al die jaren, zegevieren, en daardoor had het overleden dochtertje eindelijk haar rust gevonden.

Veel liefs, Ans