Maandelijks archief: december 2017

Laten wij in 2018 blij zijn met ‘De Geschenken des Levens’ die als Lichtende Energieën op ons neder zullen dalen, opdat ‘De Wederopstanding’ plaats zal kunnen vinden in de mens.

Veel liefs, Ans

Heel lang geleden woonde ergens op een afgelegen plek in het hoge, koude Noorden een echtpaar in een klein, maar knus huisje. De man van dit echtpaar was paranormaal begaafd. Hij kon bijv. spreken met ‘Hemelwezens’ (zo noemde hij de Lichtwezens), maar hij kon ook communiceren met álle dieren, en was zelfs bevriend met een adelaar.

Hoewel deze man en vrouw veel van kinderen hielden hadden ze die zelf helaas nooit gekregen, en dat vonden zij een enorm gemis. Wanneer het buiten te slecht of koud weer was dan was de man in z’n huisje bezig met het maken van speelgoed; dat maakte hij van het hout dat hij buiten in de natuur had gevonden.

Op een dag vroeg de man aan de adelaar of die op verkenning wilde gaan om te kijken waar er arme kinderen woonden in dat koude, afgelegen gebied, dus ging de adelaar voor hem op pad en nam hij alles wat hij zag goed in zich op. Toen het de kortste dag van het jaar was trok de man z’n mooie, rode winterjas aan, spande hij z’n rendieren voor z’n arrenslee en laadde daar al z’n zelfgemaakte cadeaus in, waarna hij op pad ging. De adelaar vloog met hem mee en wees hem de huisjes aan waarvan hij wist dat er arme kinderen woonden.

De weersomstandigheden waren die dag bar en boos – het sneeuwde en het was heel erg koud – maar dat weerhield de man niet om zijn plan uit te voeren; bij elk huisje waar de adelaar hem naar toe geleidde legde hij een zelfgemaakt cadeautje voor de deur. De kinderen die het speelgoed vonden dachten dat dat een ‘cadeau van de Goden’ was, want wie anders had zoiets kunnen brengen in dat barre, winterse weer? Het volgende jaar bracht deze kindervriend hen weer cadeaus met z’n arrenslee, en het jaar daarop weer, en daarna weer.

Gedurende z’n leven had deze bijzondere man ook vaak ‘Hemelschepen’ gezien, en had hij de wezens ontmoet/ervaren die bij die ruimteschepen hoorden. Deze man kon niet alleen communiceren met alle dieren en met alles wat leeft, maar ook met de wezens uit het Universum. Op een keer vroeg hij aan zo’n ‘Hemelreiziger’ wat er zou gebeuren als hij zou sterven en niet meer z’n jaarlijkse tocht naar de arme kinderen kon maken om hen zijn cadeautjes te brengen – een gebeurtenis waar die kinderen inmiddels vol spanning naar uitkeken. De Hemelreizigers beloofden de man dat zíj na zijn overgang zijn mooie missie zouden voortzetten (zij konden immers álles visualiseren, dus ook een arrenslee vol cadeautjes). Toen de goede man gestorven was namen de Hemelreizigers, zoals afgesproken, zijn prachtige werk over.

Op de eerstvolgende kortste dag wachtten de kinderen weer vol ongeduld op de komst van de kindervriend in z’n arrenslee, maar hoe ze ook tuurden over de sneeuwvlakte ze zagen hem niet.
Totdat één van de kinderen naar boven keek en de anderen riep omdat hij in de lucht rendieren zag rennen met achter hen aan een arrenslee vol cadeautjes! En deze arrenslee werd bestuurd door ….. een vrolijke oude man, met een witte baard en een prachtige rode mantel aan!

In werkelijkheid was dit natuurlijk geen arrenslee maar een Hemelscheepje, maar omdat de buitenaardsen deze kinderen geen angst aan wilden jagen visualiseerden zij zich als hun oude, vertrouwde kindervriend in z’n arrenslee vol cadeautjes. En dat hebben zij nog een aantal jaren gedaan, net zolang totdat deze kleine kinderen groot geworden waren.

Toen deze kinderen volwassen waren en zélf kleine kinderen hadden vertelden ze hun kleintjes dit prachtige, waargebeurde verhaal uit hun eigen jeugd. Ze vertelden hun kindjes dat er aan het eind van ieder jaar een vrolijke, oude man met z’n rendieren en arrenslee door de lucht vloog om cadeautjes te brengen bij alle kinderen (maar nu kochten de ouders zélf cadeautjes voor hun kinderen).

Door dit waargebeurde verhaal in het hoge, koude Noorden is dus, heel lang geleden, de mythe rondom de Kerstman en z’n arrenslee ontstaan!

Fijne Kerstdagen en veel liefs, Ans

Een jonge man – geboren in de állerhoogste kringen – werd uitgenodigd om een zeer geheime reis te maken. Hij werd opgehaald door een geblindeerde auto, en het bijzondere was dat deze auto niet werd bestuurd door een chauffeur maar door een computer?! Waar de reis naartoe zou gaan wist de jonge man niet, maar eenmaal onderweg leek het net of hij in een donkere tunnel terechtkwam en omhoog suisde, en dat voelde heel erg vreemd.

Opeens was hij op de plaats van bestemming, en hoewel deze jonge man veel over de hele wereld heeft gereisd had hij geen flauw idee waar hij nu was beland; deze wereld was hem volkomen vreemd en onbekend.

De jonge man werd welkom geheten door een oudere man die hem vertelde: ‘U bent aangekomen op een, voor U onbekend, hemellichaam, en ik wil U voorstellen aan een bekende van U.’  Op dat moment kwam er een mooie, nog jonge jongen aangelopen die naar hem lachte. Wat hij vreemd vond was dat, ook al had hij deze jongen nog nooit eerder gezien, hij gewoon vóelde dat dit een jonger broertje van hem was.

Toen kwam er een vrouw naar hem toe gelopen, en háár herkende hij direct, want dit was z’n moeder die overleden was toen hij nog maar een jongetje van 12 jaar was! Zielsgelukkig vielen moeder en zoon elkaar in de armen, en beiden huilden van blijdschap, want ze hadden elkaar al zoveel jaren niet gezien.

De jongeman vroeg zich ondertussen wel af hoe het mogelijk was dat hij z’n moeder daar in levende lijve kon zien en voelen, want ze was toch jaren geleden verongelukt in een heel ernstig auto-ongeluk – wat de jonge man niet wist was dat zijn moeder ten tijde van het ongeval nog maar net ‘in verwachting’ was – en nu stond zij daar voor hem met een broertje waarvan hij al die jaren geen weet had gehad?!

De jonge man had zo veel vragen aan z’n moeder willen stellen maar dat werd hem helaas verboden.

Z’n moeder zei hem wel het volgende: ‘Ik heb je innig lief mijn zoon, en ik heb jou zó gemist. Dit is een cadeau aan jou, opdat je mag zien dat ik en je broertje beiden in leven zijn. Wat ik jou nog wil meegeven m’n lieve kind is het volgende:  Volg je hart in alles, vooral in je liefdeskeuze, want ik wil dat jij gelukkig wordt.’

Helaas was het moment aangebroken om weer afscheid te nemen. Moeder en zoon huilden beiden van verdriet, maar ook van geluk omdat ze elkaar voor even in levende lijve hebben mogen zien en voelen. Voordat de jonge man aan z’n terugreis begon vertelde de man die hem bij z’n aankomst op deze ‘andere wereld’ had ontvangen nog het volgende:

‘Je hebt mogen zien en ervaren dat je moeder en broertje niet zijn overleden tijdens het auto-ongeluk. Ná dat ongeval is jouw moeder naar deze geheime plek op een ander hemellichaam gebracht, maar dat mag nóóit bekend worden op de Aarde. Daarom zal jij deze ontmoeting met haar weer vergeten!’

Ondanks deze voorspelling heeft de jongeman dat bezoek wél onthouden, en vanaf dat moment is dat zijn grote geheim. Deze ‘ontmoeting’ was en is nog steeds zijn allermooiste cadeau, want hij weet nu dat zijn geliefde moeder en broertje nog leven.

Er gebeuren ‘dingen’ in de hoogste kringen waar wij, het gewone volk, geen weet van hebben, omdat zij – de elite – vinden dat wij daar geen weet van mógen hebben (wat daar de reden ook van moge zijn).

Veel liefs, Ans

Gisteren liet zich een klein meisje met prachtige blonde krulletjes aan mij zien, en in haar eigen ‘kindertaaltje’ vertelde ze mij het volgende:

Er daalde een reiziger op de Aarde neer en dat is een bijzonder iemand, want deze reiziger heeft geen Hemelschip nodig om ergens te komen, Hij materialiseert zich gewoon op de plek waar Hij ook maar nodig is. Hij hoeft dan alleen maar aan die plek te denken, en hop dan is Hij er al.

Eigenlijk kan Hij overal tegelijk aanwezig zijn, want Hij kan zich wel duizenden malen overal op de Aarde zichtbaar maken, en dat doet Hij niet alleen in een menselijke vorm. Nee, Hij kan álle vormen aannemen omdat Hij één van de Oudsten van het Universum is, en omdat Hij ‘in den beginne’ de eerste, bewuste, levende Energie was.

Hij is ook een boodschapper en Hij laat de mensen zien wat ze fout doen. Dat doet Hij met heel veel Liefde en geduld, niet bestraffend, want de mens straft immers zichzelf?!

Soms laat Hij zich alleen als een lichtende Energie zien. Die Energie zie je vanuit je ooghoek voorbij komen en dan krijg je een heel groot geluksgevoel.

Als je door Hem wordt aangeraakt dan verandert alles in je maar ook alles om je heen, en dan mag je tijdelijk met Hem meereizen, en één met Hem worden als een lichtende Energie, en dan laat Hij je voelen dat dát je echte Zijn is.

Door Zijn ‘aanraking’ verandert alles in jou en krijg je zelf ook het vermogen om anderen aan te raken met ‘Het Licht’. Die anderen zullen dit ervaren en het zelf ook willen doen, en zo gaat het verder en verder en verder, en op een gegeven moment is dus iedereen verlicht.

Waar Licht is verdwijnt het Donker. Het Donker heeft de taak om de mensen te leren wat goed en kwaad is. Daarom mogen wij het Donker niet veroordelen. Laten wij dus niet alleen Het Licht, maar ook het Donker eren!’

Na het uitspreken van deze mooie, wijze woorden verdween het kleine meiske weer.

Veel liefs, Ans