Maandelijks archief: februari 2018

Droom of werkelijkheid?

Een man en vrouw waren hun hele leven al bij elkaar. Al die jaren droomden zij er van om samen een verre reis te maken, maar ze waren arm dus dat zou nooit gebeuren. In plaats daarvan namen ze vaak reisgidsen mee naar huis; die bekeken ze samen en dan droomden ze daar heerlijk bij weg. Ook al hadden ze het niet breed, deze man en vrouw waren gelukkig samen en tevreden met wat ze wél hadden.

Op een zonnige dag zaten ze samen heerlijk in hun tuintje. Ze zagen een vreemd voorwerp in de lucht, maar daar schonken ze verder geen aandacht aan. Even later vielen ze allebei in slaap en droomden ze van mooie, verre oorden.

Plotseling bevonden zij zich bij de grote piramide van Cheops in Egypte. Zowel de man als z’n vrouw voelde de warmte van de zon en het warme zand onder hun blote voeten. Het volgende moment stonden ze samen op één van de enorme stenen blokken halverwege de grote piramide, en tot hun verbijstering begon een grote steen in de piramidewand te draaien, waardoor er een opening/ingang ontstond?!

De man en vrouw liepen samen naar binnen en zagen dat er vele ‘kamers’ binnenin de piramide waren. Toen zij die kamers binnen gingen ontdekten ze dat elke kamer een deel van de Aardse Geschiedenis vertegenwoordigde, met niet alleen de geschiedenis maar ook voorwerpen uit die specifieke periode. Zo zagen ze bijv. een kamer met voorwerpen en de geschiedenis van de 16e eeuw, de 17e eeuw, enz., enz., maar ook kamers van het heden en de toekomst van de Aarde?! Tot hun verbazing kregen ze ook een soort ‘holografische film’ te zien waarin Ufo’s af en aan vlogen naar verre, andere Werelden.

De man en vrouw vonden dit alles heel fascinerend om te zien, maar bedachten zich tegelijkertijd dat de mensheid door de eeuwen heen vreselijk is – en nog steeds wordt – misleid door de elite, want dit waren duidelijk hele grote geheimen die de ‘gewone mensen’ niet mochten weten!

Net zo snel als ze in Egypte waren, waren de man en vrouw ook weer terug in hun zonnige tuintje. Ze werden wakker, keken op hun horloge en zagen dat het inmiddels 2 uur later was! De man en vrouw hadden niet het gevoel dat ze zó lang hadden geslapen, maar ze vonden wel dat ze fantastisch mooi hadden gedroomd. Toen ze echter hun droom aan elkaar vertelden kwamen ze er achter dat ze allebei precies dezelfde droom hadden gehad?! En toen ze naar hun voeten keken zagen ze tot hun verbazing dat die onder het woestijnzand zaten?! Vervolgens keken ze naar boven en daar zagen ze nog net hoe het vliegende voorwerp – dat ze hadden gezien vóórdat ze in slaap vielen – met hoge snelheid wegschoot.

Vol ongeloof keken de man en vrouw elkaar aan en vroegen zich hardop af of ze dit alles écht hadden beleefd; hadden ze die middag samen een verre reis gemaakt, of hadden ze dat allemaal gedroomd?

Veel liefs, Ans

Gevangen Lobobjes

Niet zo lang geleden zag ik in mijn Kristal meerdere Lobobjes staan met achter hen een manfiguur. Op dat moment had ik geen idee wat ‘de boodschap’ daarachter was, maar een paar dagen later kreeg ik in een visioen het volgende te zien:

Ik zag een hooggeplaatste militair in vol ornaat (compleet met de vele medailles verkregen door te doden of laten doden), en voor hem stonden 3 Lobobjes. Deze Lobobjes waren ‘in gesprek’ met de hoge militair om te bepleiten dat Amerika de vele Lobobjes – die zij al decennialang in geheime complexen gevangen houden – vrij zou laten.

De hoge militair zei hen: ‘Die gevangenschap is volledig rechtvaardig want jullie hebben ongevraagd de Aarde betreden’. De Lobobjes reageerden hierop met: ‘Weet dat de planeet Aarde van iedereen is! In een ver verleden hebben wij deze Aarde bewoond, en wij bezoeken Haar al duizenden jaren, en U weet dat!

Er zijn vele bewijzen van en over het bestaan van buitenaardse beschavingen die U en Uw geheime dienst allemaal geheim houdt voor de mensheid. U heeft de Aardse mens misleid door o.a. verhalen te vertellen over ‘ontvoeringen’ die door míjn volk gepleegd zouden zijn! Vele van die verhalen zijn daadwerkelijk door Úw geheime diensten bewust in scène gezet met de bedoeling om angst voor buitenaardsen onder de mensen te zaaien.

Weet echter dat wij van goede wil zijn en de mensheid lief hebben! Wij willen de Aarde niet ‘overnemen’ – zoals U laat zien in de vele angstaanjagende films -, maar juist helpen! Wij willen het Aardse ras behouden omdat wij Uw voorvaderen waren die Uw Aarde (nu vanuit de toekomst) bezoeken. Wij willen een ‘Vredesleger’ zijn.

Honderden wezens van mijn volk zijn door Uw Aardse legers gevangen genomen en worden sindsdien in een ‘diepe slaap’ gehouden. De mensheid heeft daar geen weet van, want dat gebeurt allemaal ondergronds en in het grootste geheim. En de wetenschap van het ons aangedane onrecht wordt ‘het gewone volk’ bewust door Uw geheime dienst onthouden!

Wij weten dat U van plan bent om het gebouw waarin de vele wezens van mijn volk gevangen en in slaap gehouden worden op te blazen, en dat alleen maar om te voorkomen dat de mensheid Uw jarenlange geheim te weten zal komen.

Alan Lewis

Weet echter dat wanneer U die gevangen wezens – die U dénkt in Uw macht te hebben – niet vrijlaat, dat zij, nog vóór de allesvernietigende explosie, massaal uit hun lichamen zullen treden om, samen met de góede mensen van deze Aarde, als Vredesleger te strijden voor de Nieuwe Aarde!’

Veel liefs, Ans

Bijzondere busreis

Vorige week zag ik tijdens een uittreding het volgende: Ik was samen met een reisgezelschap op vakantie naar een afgelegen eiland. Op een dag zouden wij het eiland gaan verkennen, dus stond er ‘s morgens een tourbusje klaar om ons gezelschap rond te rijden.

Vlak voor vertrek gaf ik aan dat ik nog gauw even naar het toilet wilde. Toen ik even later naar buiten kwam zag ik tot m’n schrik dat het busje – waarin de rest van mijn reisgezelschap al had plaatsgenomen – een soort van ‘rimpeling’ onderging, waarna hij plots verdween?!

Ik sprak daar een ‘lokale’ man over aan die ik even later tegenkwam, waarna hij mysterieus glimlachte en zei: ‘Ja, dat gebeurt hier wel vaker. Er schijnen hier ‘doorgangen naar andere dimensies’ te zijn. Wanneer zo’n bus of auto een tijdje later weer terugkeert dan zijn de inzittenden daarvan compleet in de war. Het gebeurt ook wel eens dat wij ze nooit meer terugzien; zij verdwijnen dan voorgoed in het niets. Maar, kom even mee want ik wil je nog iets laten zien.’

De man nam mij mee naar een groot gebouw, en daar binnen zag ik veel mensen met witte jassen aan die daar aan het werk waren. De man vertelde me: ‘Hier worden mensen gekopieerd oftewel gekloond.

Het enige dat ze daarvoor nodig hebben is het DNA van een persoon.

Als het klonen goed verloopt dan is er geen verschil te zien tussen de originele, echte mens en de gecreëerde mens, en zal die kloon voor eeuwig kunnen blijven bestaan, want dat lichaam zal zich keer op keer blijven vernieuwen.  Zo kunnen er dus van het DNA van maar één persoon hele legers gecreëerd worden van soldaten die niet te doden zijn.’

(Noot van Ans:

Dat soort legers heb ik als kind al ‘gezien’ (staat beschreven in m’n boek). Dat vond ik toen heel fascinerend maar tegelijk ook beangstigend om te zien. Ik geloof dat dit soort ontwikkelingen in het diepste geheim al heel lang gaande zijn.)

Dit eiland bleek een heel geschikte locatie voor zo’n ‘kloon-laboratorium’, want, op een enkele toerist na kwam er verder geen sterveling naar dit afgelegen oord.

Toen ik na de ‘bezichtiging’ het gebouw weer uitliep zag ik tot mijn blijdschap dat het busje met mijn reisgezelschap er weer stond. Mijn reisgenoten stapten uit het busje, maar bleken geen idee te hebben van wat hen zojuist was overkomen.

Toen ik hen vertelde wat ik die ochtend allemaal had gezien en meegemaakt drong dat niet tot hen door; ze reageerden totaal niet op mijn bijzondere verhaal maar keken allemaal een beetje verdwaasd of ‘afwezig’ voor zich uit. Zou het kunnen zijn dat er, tijdens hun verdwijning, DNA bij hen is afgenomen, maar dat zij zich dat niet meer kunnen herinneren?

Als kind heb ik een keer meegemaakt dat een heel klein ‘vliegend voorwerp’ (dat niet van hier kwam) langs mijn armpje schampte, waardoor er een klein wondje ontstond. Een hele tijd later werd ik, tijdens een uittreding, meegenomen naar een ‘andere wereld’ waar ik heel veel gekloonde oftewel gekopieerde mensen zag.

Tussen al die gekopieerde mensen zag ik ook mezelf, en dat was een hele vreemde gewaarwording!

Veel liefs, Ans