Maandelijks archief: mei 2018

Geheel onverwacht stond een nog jong echtpaar in hun mooiste kleding op een begraafplaats. De jonge man en vrouw keken elkaar heel verbaasd aan en vroegen zich af waarom, en vooral hóe ze zo opeens op die begraafplaats konden zijn beland? Even verderop zagen zij al hun familieleden en vrienden bij het familiegraf staan. De man en vrouw liepen naar hen toe en begonnen te praten tegen hun dierbaren, maar geen van hen keek hen aan of gaf antwoord; de meesten van hen huilden alleen maar. De man en vrouw begrepen er helemaal niets van; het leek wel of ze in een slechte film terecht gekomen waren?!

Toen hoorden ze de dominee zeggen dat ‘ze veel te jong waren heengegaan‘, waarbij hij de namen van de man en vrouw uitsprak. Het jonge paar geloofde hun oren niet en zei: ‘Wat is dit voor idiote poppenkast?!  We staan hier voor jullie neus, zien jullie ons dan niet?’ Maar toen hoorden zij de dominee zeggen dat zij onverwacht uit het leven waren gerukt door een ernstig verkeersongeluk.

Na afloop van de begrafenis gingen alle aanwezigen weer hun eigen weg. Ook het jonge paar verliet – diep verzonken in gedachten – de begraafplaats; zij hadden zó veel om over na te denken en even zo veel vragen. Zonder dat ze er erg in hadden, liepen ze plotseling in een schitterend bos waar zij omringd werden door enorme, eeuwenoude bomen.

Tijdens de wandeling door dat bijzondere bos begon het langzaam tot het jonge stel door te dringen dat ze allebei waren overleden en overgegaan, waardoor hun familie en vrienden hen niet meer konden zien of spreken. Vol verdriet omdat ze hun dierbaren op de Aarde achter moesten laten vervolgden de man en vrouw hun weg, en liepen ze hand in hand hun nieuwe toekomst tegemoet.

Veel liefs, Ans

De Vredesduif

Een paar dagen geleden opende ik ‘s ochtendsvroeg m’n tuindeur en op dat moment vloog er een, zo op het oog, gewone duif naar mij toe die vervolgens op mijn hand neerstreek. Het beestje keek mij heel liefdevol aan waarna het weer wegvloog. Even later kreeg ik de volgende boodschap door:

De duif liet mij zien – maar vooral ook vóelen – hoe veel de huidige mens van z’n spirituele pad is afgedwaald ‘dankzij’ de technische ontwikkelingen in de wereld. Ik kreeg een kille, harde wereld te zien waarin niet alleen het gevoel voor de natuur, maar ook het gevoel voor de medemens en voor alles om ons heen langzaamaan verdwijnt. Een wereld waarin de mensen geen tijd meer hebben voor een gesprek of aandacht voor de ander, waardoor er geen echt zielencontact meer plaats kan vinden tussen de mensen onderling. Hierdoor wordt niet alleen het gevoel naar de medemens verwaarloosd, maar – en dat is veel erger – de mensen raken door alle afleiding (van smartphones e.d.) ook het gevoel of contact met zichzélf kwijt; ze verliezen dus niet alleen elkaar maar ook zichzelf dankzij de moderne techniek!

Helaas gebeurt dit contactverlies niet alleen bij de mensen maar ook naar bijv. de koeien toe die, dankzij de moderne technologie, volledig automatisch gemolken worden door machines. De koeien verblijven – net als de andere dieren in de voedselindustrie – vaak in mega grote stallen, en hebben tijdens het melkproces bijna geen contact met de boer zelf. Daardoor vindt er nauwelijks nog uitwisseling van energieën plaats tussen mens en dier (behalve natuurlijk bij de kleinschalige boeren en tuinders). Maar wat echt vreselijk is, is dat deze dieren gedurende hun leven geen enkel contact met de natuur meer hebben, omdat zij – buiten het feit dat zij volledig computergestuurd worden gemolken – hun stallen niet meer uitkomen! Voelt U hoe afschuwelijk dit alles voor deze dieren is?

Aangezien deze dieren zelf nog maar weinig vitale energie in zich hebben bevat hun melk en/of vlees ook nauwelijks nog energie; het één is het gevolg van het ander. Deze arme beesten zijn ‘dankzij’ de techniek dus een soort van energieloze melk- en vleesleveranciers voor de mensen geworden (hoe voedzaam of gezond zal hun vlees zijn, denkt U?)

En zo zal het vergaan met alles wat door machines bestuurd/gecontroleerd wordt. Overal om U heen begint de techniek het over te nemen van de persoonlijke, menselijke inbreng. Zo zijn er al ‘schattige’ robotjes op proef in bejaardentehuizen om daar de eenzame ouderen gezelschap te houden en hen te begeleiden en/of monitoren. Zelfs in de seksindustrie zullen in de toekomst steeds meer menselijk uitziende robotten als ‘partner’ worden ingezet, met als gevolg dat ook daar geen menselijke energie-uitwisseling meer plaats zal vinden. De huidige mens zelf lijkt ook steeds meer een geprogrammeerde robot te worden – hetgeen al te zien is aan de blik in de ogen van vele mensen.

Maar het allerergste is dat steeds meer mensen hun dromen niet meer kunnen dromen -omdat ze het contact met de ‘dromenwereld’ verliezen. En dat terwijl dromen van wezenlijk belang zijn voor het voortbestaan van de mensheid, want dankzij dromen worden er belangrijke uitvindingen voor mens en natuur gedaan, en dankzij Uw uittredingen kunt U tijdelijk Uw Aardse beslommeringen achter U laten.

Op dit moment heeft de mens zich afgescheiden van het leven zelf, maar weet dat alles één is, en dat U allen een onderdeel bent van ‘alles om U heen’! De bomen, de dieren, de natuur en alles om U heen, moet gekoesterd worden door de mensen, net zoals U Moeder Aarde, de Zon, Wind en het Water lief moet hebben. Raadpleeg de primitieve volkeren – die nu nog leven zoals het oorspronkelijk bedoeld is, want van hén kunt U leren hoe U weer contact kunt maken met Uzelf, de natuur en alles om U heen, maar ook hoe U Uw Liefde kunt uitwisselen met alles en iedereen om U heen …….. HET IS NOG NIET TE LAAT!!

Dit was de boodschap die ik doorkreeg na mijn ontmoeting met de Vredesduif.

Veel liefs, Ans

P.s. Duiven zijn altijd al ‘boodschappers’ voor de mensheid geweest!

Afgelopen zondag was het Moederdag en zat ik ‘s middags lekker buiten in m’n tuintje te genieten van het mooie weer.

Opeens hoorde ik een kinderstemmetje dat ‘Mamma, mamma’ riep, en dat klonk heel dichtbij, alsof er een kindje in míjn tuin stond!

Ik vroeg me verbaasd af hoe dat nou mogelijk was want er wonen geen mensen met kleine kinderen direct naast mij, dus hoe kan het dan dat ik een kinderstemmetje van zo dichtbij hoor?!

Maar toen zag ik, tot mijn ontroering, een heel klein Lobobje in mijn eigen tuin staan met een prachtige bos veldbloemen in z’n armen ……. mijn (moeder)dag kon niet mooier!!

Veel liefs, Ans