Maandelijks archief: juni 2018

Een groepje mannen was met een kleine boot de zee opgevaren om te vissen. Toen ze op de volle zee waren hoorden ze op de boordradio dat er een vreselijke storm op komst was. Vanaf dat moment maakten ze zich grote zorgen want hun boot was al oud en had weinig technische hulpmiddelen aan boord, dus hoe zouden zij die zware storm doorstaan?!

Op dat moment zagen de vissers dat hun boot ‘begeleid’ werd door een school dolfijnen; alleen zwommen ze niet voor de boot uit – wat dolfijnen normaal gesproken doen – maar vlak náást hun boot. Eén van de mannen keek nieuwsgierig over de reling en zag toen dat er tussen deze dolfijnen een klein, jong dolfijntje zwom. Tot zijn afschuw zag hij dat er een kluwen plastic draad rondom het lijfje van het kleine diertje gewikkeld zat. (Zoals jullie weten zijn álle oceanen en wateren inmiddels ernstig vervuild door plastic, hetgeen de dieren die in die wateren leven fataal wordt).

De volwassen dolfijnen probeerden d.m.v. luid gekwetter de aandacht van de vissers te trekken en hen duidelijk te maken dat het jonge dolfijntje hulp nodig had. Één van de vissers kon dat dierenleed niet aanzien en sprong – met gevaar voor eigen leven en gewapend met een scherp mes – het koude water in om het jonge dolfijntje te redden. Dat was best gevaarlijk want het zeewater was niet alleen heel koud, maar ook erg woest en onstuimig vanwege de beginnende storm! Uiteindelijk lukte het de visser om – met veel krachtsinspanning – het dolfijnenjong te bevrijden van het plastic draad, waarna de man vermoeid en door en door koud weer aan boord werd geholpen door z’n trotse kameraden.

Wat er daarna gebeurde was heel mooi en bijzonder tegelijk, want ná de reddingsactie gingen de dolfijnen vóór de vissersboot uit zwemmen, en loodsten op die manier hun scheepje naar rustiger, veiliger vaarwater. Dankzij de hulp van de dolfijnen ontsnapten deze vissers met hun boot aan de gevaarlijke storm, die – zo hoorden zij later – vele andere schepen incl. bemanning fataal was geworden.

Ja, mens en dier kunnen niet buiten elkaar …. en weet dat dolfijnen onze spirituele broeders zijn!

Veel liefs, Ans

Een vrouw die heel veel Liefde in zich had was vrijwillig geïncarneerd op de Aarde met het voornemen om tijdens dat leven de Vrouwelijke Energie – die al zo lang afwezig was op de Aarde – weer terug te brengen naar Moeder Aarde, om op die manier de afgedwaalde mens weer terug te leiden naar de ware essentie van het leven.

In dat Aardse leven leefde zij in een ‘stille wereld’ omdat zij niet kon horen en praten, maar wat deze vrouw wél goed kon was werken met gedachtenkrachten! Daarmee stuurde of straalde zij haar Vrouwelijke Liefdes-energie naar alles wat leefde op de Aarde, waardoor de natuur en alles in haar omgeving beter floreerde. Vele dieren, groot en klein, kwamen naar haar toe omdat zij zich zo prettig en geliefd voelden bij deze bijzondere, liefdevolle vrouw.

Helaas ontstonden er tegenkrachten die de nog jonge vrouw probeerden te belemmeren bij het uitvoeren van haar voorgenomen taak. Omdat ze niet kon praten had ze niet veel contact met haar dorpsgenoten en werd ze door hen bestempeld als ‘de dorpsgek’, en een paar dorpsgenoten vonden het nodig om haar huisje te bekladden, haar mooie tuintje te vernielen en de dieren, die zo graag bij haar kwamen, te verjagen.

Wat de mensen echter niet wisten was dat deze vrouw van te voren al had ‘gezien’ dat dit allemaal zou gaan gebeuren, en doordat zij ‘gedachtenoverdacht’ perfect beheerste kon zij dit alles op voorhand al ‘communiceren’ met de bloemen en planten in haar tuintje, en ook de dieren had zij bijtijds kunnen waarschuwen voor het komend onheil.

De jonge vrouw werd niet boos door al die zinloze vernielingen aan haar huis en tuin, maar ze was wel heel verdrietig om dit soort negatieve daden van de mens op Aarde. De personen die verantwoordelijk waren voor de vernielingen aan haar huisje dachten aanvankelijk dat ze gewonnen hadden, maar al gauw bleek dat ze zich hadden vergist, want niet lang daarna overkwam henzelf allerlei narigheid. Uiteindelijk bleken zij dus niet de winnaars maar de verliezers te zijn!

Ondanks de vele tegenwerkingen van haar dorpsgenoten ging de jonge vrouw vol overgave verder met haar voorgenomen levenstaak. Zo ging zij bijvoorbeeld de ernstig zieken in haar dorp bezoeken en verzorgen, en zonder met die zieken te kunnen spreken deelde zij haar onvoorwaardelijke Liefde met hen. De dorpsgenoten keken zelf niet of nauwelijks om naar hun zieke medemens – zij leefden hoofdzakelijk voor zichzelf – maar deze jonge vrouw verzorgde de zieken vol mededogen en belangeloos, want zij wou er niets voor terug.

De mensen in het dorp zagen het allemaal gebeuren, en langzaamaan begonnen ze in te zien hoe bijzonder het eigenlijk was dat deze jonge vrouw de ernstig zieken hielp dmv haar Onbaatzuchtige Liefde. De dorpsgenoten raakten diep onder de indruk en begonnen zelfs te houden van die ‘vreemde, doofstomme vrouw’ die zó liefdevol, zorgzaam en helend bezig was met niet alleen de zieken maar met alles en iedereen om haar heen. Weet dat de Liefdeskracht van de Vrouwelijke Energie uiteindelijk alles overwint!

Tot het einde van haar Aardse leven heeft deze bijzondere vrouw haar zelfgekozen levenstaak volbracht, en heeft ze, dmv haar dáden, de mensen in haar omgeving ‘Lessen in Onbaatzuchtige Liefde’ gegeven.

Veel liefs, Ans