Maandelijks archief: oktober 2018

In een klein dorpje, ergens in Nederland, stond een eeuwenoude eik. In den beginne woonden er nog maar een paar mensen in dat dorpje, maar in de loop der tijden werden er steeds meer huisjes bijgebouwd en bewoond. Op een gegeven moment werd er een plein rondom de eeuwenoude eik aangelegd met een zitbankje onder deze prachtige boom.

Deze eikenboom nam alles wat er om hem heen gebeurde in zich op. Daarbij voelde hij niet alleen wie er langs hem liepen, maar registreerde hij ook ál hun gevoelens en emoties, van geluk tot verdriet. En wanneer er mensen op het bankje zaten kon hij al hun gesprekken, verhalen en intriges horen, zodoende wist hij alles wat er zich in het dorp en de omgeving afspeelde.

Op een gegeven moment kwam er een ‘vreemdeling’ in het dorpje wonen. Deze man, hij was schrijver, ging altijd op het bankje onder de oude eik zitten, en het eerste wat hij dan deed was de prachtige, oude boom begroeten. De eik voelde zich vereerd hierdoor, dat was hem in al die eeuwen nog niet gebeurd, de dorpelingen hadden hem al die tijd min of meer genegeerd.

Deze schrijver merkte dat hij heel veel inspiratie kreeg als hij op het bankje bij de oude eikenboom zat, daar kon hij achter elkaar door blijven schrijven. Het ene verhaal na het andere rolde daar uit z’n pen, en het waren allemaal verhalen die zich afspeelden in dat dorp en haar omstreken.  De schrijver vroeg zich verwonderd af waar al die verhalen toch vandaan kwamen?

De dorpsbewoners die z’n boeken hadden gelezen vroegen de schrijver – die toch een buitenstaander was – hoe hij aan al die streekverhalen kwam, want daarin vertelde hij allerlei feiten en/of gebeurtenissen die alléén de ingewijden van hun dorp wisten?!

Lachend antwoordde de schrijver: ‘Ik denk dat de oude dorpseik mij dat allemaal influistert. Die prachtige boom vertelde me ook dat hij zich genegeerd voelt door de mensen. Daarom wil ik jullie vragen om hem, net als ik, te begroeten wanneer je hem ziet of langs hem loopt.’

De dorpelingen moesten lachen om wat de schrijver hen zojuist vertelde; een boom die kan praten, dat hadden ze nog nooit gehoord, en een boom groeten vonden ze ook erg ongebruikelijk. Maar het verzoek bleek toch niet aan dovemansoren verteld, want de ene na de andere dorpeling begon de prachtige, oude eikenboom op hun dorpsplein te groeten in het voorbijgaan.

De boeken met streekromans werden goed verkocht, en omdat de schrijver zich zo thuis voelde in het dorpje wilde hij veel van z’n verdiende geld investeren in het welzijn van z’n dorpsgenoten. Zo liet hij o.a. een gebouw neerzetten waar een ieder welkom was. Dat werd al gauw een gezellige ontmoetingsplek waar de dorpelingen hun oude ruzies en vete’s bijlegden waardoor ze weer nader tot elkaar kwamen. Het dorpje kwam zienderogen weer tot leven en de bewoners kregen meer plezier met elkaar en werden gelukkiger.

Na vele jaren van onvrede heerste er eindelijk weer harmonie in dit dorp met die prachtige, eeuwenoude eik.

Weet dat bomen ons niet alleen zuurstof geven, maar – zoals blijkt in dit verhaal – nog zoveel meer, dus zeg nooit dat een boom maar een boom is. Ik wil jullie, net als de schrijver in dit verhaal, vragen om wanneer je een oude boom ziet, hem te groeten en hem met heel je hart te danken voor alles wat hij ons belangeloos geeft.

Veel liefs, Ans

 

Nog eenmaal beklom de dominee de kansel in zijn kerk voor z’n allerlaatste preek. Deze dominee was er achter gekomen dat hij z’n kerkgemeente al die jaren had ‘misleid’ en wou z’n kerkgangers nu uitleggen hoe hij tot dat inzicht was gekomen, om vervolgens z’n ambt neer te leggen.

Op een nacht, een paar weken terug, zag deze dominee een enorm groot, wit Licht. In dat ‘Licht van de Waarheid’ zag hij de vele misleidingen en fouten die hij had begaan jegens de mensen van zijn parochie. Al die jaren dat hij hun dominee was had hij hen dmv z’n preken willen waarschuwen en behoeden voor de fouten die de mens gewoonlijk maakt, maar dankzij Het Licht was hij tot het inzicht gekomen dat de mens juist fouten mag of zelfs móet maken, want daar leert hij van, dat hoort bij ‘de Lessen des levens’.

In datzelfde ‘Licht van de Waarheid’ zag de dominee ook z’n eigen fouten; dat hij het denken van z’n kerkgangers al die jaren onbewust had gemanipuleerd door ze tijdens z’n donderpreken hele verkeerde informatie en/of lessen te geven. Toen de dominee dat besefte kreeg hij berouw en werd hij heel erg emotioneel. Hij moest ook huilen omdat hij voelde dat deze fouten hem nu werden vergeven – hij vóelde letterlijk de bevrijding – nu moest hij alleen zichzelf nog vergeven!

Vandaag, in z’n allerlaatste preek, was de dominee heel eerlijk naar z’n kerkgangers; hij vertelde hen wat hem was overkomen en tot welke inzichten hij was gekomen. De dominee was heel liefdevol naar de mensen toe en dat raakte hen diep. Na afloop van de dienst leek het wel of de mensen de kerk dansend verlieten, ze voelden zich heel licht, alsof ook zíj – dankzij het eerlijke verhaal en de wijze woorden van hun dominee – vergeven en geopend waren.

Hun dominee had hen zojuist verteld over Het Goddelijke Licht waarin angst en leugens niet meer konden bestaan. De kerkgangers beseften dat ze zich moesten ontworstelen aan alle oude dogma’s en denkpatronen, en dat ook zij een andere, nieuwe weg in moesten slaan en meer liefdevol moesten zijn.

De mensen kwamen met elkaar in gesprek hierover, ook op internet, waardoor de groep mensen van ‘het nieuwe denken en geloven’ groter en groter werd. Ze organiseerden bijeenkomsten in hun kerk waarin ze vergaderden over hoe ze gezamenlijk konden werken aan een betere, liefdevolle wereld.

Zo zie je maar dat ook dankzij een eerlijke, liefdevolle laatste preek van een dominee de mens kan ontwaken!

Veel liefs, Ans

Ik stond thuis in de gang om iets op te ruimen en zag toen, vaag door het raam van m’n voordeur, een onbekende man staan met, volgens onze begrippen, nogal vreemde kleding aan. Hij droeg een lang wit gewaad en in z’n haren had hij een soort van diadeem waarin prachtige stenen verwerkt waren. Nieuwsgierig opende ik de deur en keek toen in een paar schitterende, liefdevolle ogen. De man lachte naar mij en begon tegen mij te praten in een vreemde taal met klanken die ik niet kon thuisbrengen.

Terwijl hij tegen me sprak bleef ik hem aankijken in die prachtige ogen, en ik voelde dat ik werd ‘meegenomen’ in een soort van film. Mij werd een prachtige wereld getoond met daarin gebouwen met gouden koepels, en in die wereld zag ik hele mooie, mensachtige wezens.

In mijn hoofd (telepatisch) hoorde ik de man die voor mijn deur stond zeggen: ‘Ook dit is Moeder Aarde, maar dan in een andere dimensie en een ander tijdperk. De tijd of het tijdperk waarin jullie mensen nu leven loopt ten einde, en de afsluiting van jullie tijdperk zal met veel chaos en ellende geschieden. Probeer dat jullie niet aan te trekken, maar onderga het allemaal, want jullie mensen hebben, al vóór jullie incarnatie, voor die zware ervaringen gekozen.  Ik vraag U, Lichtwerkers, om door te gaan met Uw spirituele werk, want dat is van groot belang; jullie zijn nl. de voorlopers van het Nieuwe Tijdperk!’

Ter afsluiting vertelde de man mij nog het volgende: ‘Wat U zojuist hebt gezien en ervaren was géén visioen zoals de Meesters dit noemen. Nee, ik was tijdelijk in Uw Wereld, en U was tijdelijk in mijn Wereld.’

Met een glimlach nam de prachtige man toen afscheid, en van het ene op het andere moment was hij weg, onzichtbaar!

Beduusd door wat ik zojuist allemaal had ervaren ging ik weer verder met m’n dagelijkse bezigheden, me realiserend dat deze ‘wisseling van dimensies’ weer een schitterende en indrukwekkende ervaring was.

Veel liefs, Ans

Ik ‘zag’ een oude man in een keurig zwart pak klaar staan om de deur uit te gaan. Hij zette z’n hoed op en pakte z’n wandelstok, want het was zondag en dus ging hij naar z’n wekelijkse kerkbezoek.

De man liep een tijdje diep in gedachten, en opeens bemerkte hij dat hij blijkbaar een verkeerde afslag had genomen, want hij liep in een hele mooie, maar voor hem totaal onbekende omgeving?! De oude man wist dat ie wel eens wat vergeetachtig kon zijn, maar vroeg zich nu toch af waar hij was beland en of hij misschien begon te dementeren. ‘Maar, als ik dan in zulke mooie gebieden terecht kom dan is dementie zo slecht nog niet’, bedacht hij zich met een glimlach.

Op dat moment zag hij grote, vreemde, maar wel prachtige wezens die heel mooi gekleed waren, en deze wezens begroetten hem vriendelijk in hún wereld. Wat de man heel vreemd vond was dat deze wezens een onbekende, vreemde taal spraken, maar dat hij ze toch kon verstaan en begrijpen?! De wezens wandelden met hem verder over hele bijzondere, mooie paden, waarlangs de meest prachtige bomen en bloemen groeiden. Op een gegeven moment gingen ze even op een bankje zitten, en de wezens boden de man een heerlijke nectar aan die zij zojuist bij de bloemen vandaan hadden gehaald.

De oude man vroeg zich hardop af of hij ‘misschien in Wonderland was beland?‘,en glimlachend antwoordden de wezens: ‘Ja, zo zou U het kunnen noemen. Maar weet dat U dit alles zélf, net als ieder ander, kunt creëren vanuit Uw brein.’

Op dat moment werd de man – tot zijn grote verbazing – wakker op het bankje náást z’n kerk?! De kerkgangers die langs hem heen liepen nodigden hem uit om mee naar binnen te gaan want de zondagdienst zou zo beginnen. Nog verbaasd over wat hem zojuist was overkomen liep de oude man de kerk binnen.

Dankzij deze bijzondere ervaring was hem duidelijk geworden dat er, buiten de Aarde, nog andere Werelden bestonden, en ook dat onze planeet niet de enige is die bewoond wordt – zoals ons dat al zo lang wordt voorgehouden.

Zo zie je maar dat ook door een eenmalige bijzondere ervaring het Bewustzijn van een mens – ongeacht de leeftijd – geopend kan worden.

Veel liefs, Ans