Maandelijks archief: december 2018

Een oude vrouw werd op latere leeftijd nog oma van een kleinzoontje, en daar was ze heel gelukkig mee. Deze oma en haar kleinkind hadden een sterke, spirituele verbintenis, waardoor zij elkaar heel goed aanvoelden en begrepen.

Op een dag zei het jongetje: ‘Oma, jij gaat heel gauw een lange reis maken hè?’ ‘Nee hoor, m’n kind,’ zei de oude vrouw, ‘waar zou ik naar toe kunnen gaan, je weet toch dat ik slecht kan lopen?’ Maar oma, je hoeft daar niet te lopen hoor,’ antwoordde het jongetje, ‘je zweeft daar gewoon overal naartoe. Maar, het duurt nog wel eventjes voor je op reis gaat, want eerst word je nog een beetje ziek.’

De oude vrouw begreep gelijk wat haar kleinzoontje bedoelde, want de laatste tijd voelde ze zich niet zo lekker. Een paar dagen later was ze ziek en moest ze het bed houden, maar haar kleine, grote vriend bleef bij haar, het knulletje week niet van z’n oma’s zijde. Een paar dagen later ging het zo slecht met de oude vrouw dat de familie bijeenkwam om afscheid van haar te nemen. Het kleine manneke begreep daar niets van en zei: ‘Waarom nemen jullie afscheid van oma? Dat hoeft helemaal niet want zij zal altijd in de buurt blijven hoor, hè oma?‘ De oude vrouw knikte bevestigend naar haar lieve kleinzoontje.

Een ogenblik later zette het knulletje grote ogen op en zei:  ‘Kijk eens oma, zie je al die Engelen staan? En hoor je hoe mooi Ze zingen? Ze zijn zó blij dat jij nu met Ze meegaat en lange reizen kan gaan maken, maar je komt toch wel af en toe bij mij langs hè oma?‘ Met een liefdevolle glimlach knikte de oma nogmaals naar haar kleinzoon, waarna ze voorgoed haar ogen sloot.

En, zoals beloofd bezoekt ze haar kleinkind af en toe en waakt ze voor altijd over hem.

Veel liefs, Ans

Zoals jullie waarschijnlijk wel weten zijn de religies bewust gecreëerd om de mensheid te onderdrukken, en anders dan nu hadden de religies in de vorige eeuw heel veel invloed op de levens van de gewone mensen. In die tijd zag je nog dat bij veel katholieke families één van de kinderen het klooster inging om ‘God te dienen’, en daar waren de ouders maar wat trots op!

De kloosterlingen worden geacht heel sober en celibatair te leven, maar een ieder weet dat de mens van nature seksuele gevoelens heeft – zo ook nonnen en priesters – en dat die seksuele gevoelens niet te onderdrukken zijn door veel en vroom te bidden! Dus gebeurde het ook bij de kloosterlingen dat ze elkaar stiekem ontmoetten om de liefde te bedrijven (de verhalen daarover komen steeds meer naar buiten).

Zo was er een non die hevig verliefd werd op een man in het klooster, en die liefde was wederzijds. Zij ontmoetten elkaar in het geheim en niet veel later ontdekte de non dat ze zwanger was.
Ze was de wanhoop nabij en besloot, met veel pijn in haar hart, om de geheime relatie te verbreken en het kindje weg te laten halen. De non kon daardoor in het klooster blijven, maar moest voortaan verder leven met een heel groot en verdrietig geheim.

Jaren later verscheen er een jongen in haar dromen die haar vertelde dat hij haar zoon in de Astrale Wereld was?! Deze jongen was heel mooi en wijs; hij vertelde z’n moeder de meest prachtige verhalen over de Astrale Wereld waarin hij nu verbleef, en liet haar weten niet boos op haar te zijn, omdat zowel hij als z’n moeder deze ervaring nog nodig had.

Deze ‘ontmoetingen’ en gesprekken met haar Astrale zoon kon de non met niemand delen omdat ze bang was dat haar geheim alsnog bekend, en zij veroordeeld zou worden. Maar gelukkig kwam haar zoon geregeld terug in haar dromen, vooral wanneer de non het moeilijk had, en daarin vond zij veel steun, want de jongen wees haar dan de weg, opdat zij niet verstrikt zou raken in haar bestaan.

Op een gegeven moment adviseerde de jongen haar om uit het klooster te treden, aangezien het kloosterleven niet ‘het echte leven’ was. Hij vertelde z’n moeder dat zij buiten het klooster gelukkiger zou worden, en dat was iets waar zij recht op had! Na lang nadenken verliet de non uiteindelijk het klooster, alhoewel het leven daarbuiten wel heel erg wennen voor haar was.

Nog geen jaar later kwam de ex-non haar grote liefde tegen, en dat was een zeer emotioneel weerzien. De vrouw vertelde haar geliefde van weleer dat ze destijds zwanger van hem was geraakt, en dat ze hun kindje, in haar wanhoop, had laten aborteren. Ze vertelde hem ook dat hun zoon vanuit ‘de Hoge Hemel’ naar haar toe was gekomen en dat hij haar had geadviseerd om het klooster te verlaten.

De liefde tussen deze man en vrouw bleek nog even sterk dus besloten ze om samen verder door het leven te gaan. Ze waren heel gelukkig samen, maar ook verdrietig vanwege het feit dat ze het ‘allerliefste op deze wereld’ niet samen groot hadden kunnen brengen.

Niet lang daarna verscheen hun Astrale zoon voor de allerlaatste keer in de droom van z’n Aardse moeder. Met een grote glimlach nam hij toen afscheid van haar, waarna ze beiden hun eigen weg zouden vervolgen ….. tót het moment dat ze elkaar weer in de armen kunnen sluiten, en de dood hen niet langer zal scheiden maar verenigen.

Veel liefs, Ans

Toen ik vorige week vrijdag (7 december) ‘s avonds om 8 uur m’n hondje uitliet zag ik een kleine, perfect gevormde zigzagwolk aan de verder wolkeloze hemel. En het bijzondere was dat – ondanks dat het heel hard waaide – dat zigzagwolkje minutenlang intact bleef terwijl het langzaam langs de donkere hemel bewoog. Het was een prachtig tafereel om te zien, en het voelde voor mij als ‘een teken aan de Hemel’.

Diezelfde nacht zag ik tijdens een uittreding een Medicijnman in vol ornaat voor me verschijnen. Hij wenkte mij, en in een split second – het gebeurde echt razendsnel – stond ik naast die Medicijnman, waarna er voor ons – nóg sneller en vanuit het niets – bergen uit de bodem omhoog leken te reizen.

In die bergen waren diverse ingangen van geheime tunnels die allemaal naar een soort onderwereld binnenin de Aarde leidden (enkele daarvan zijn al ontdekt door de mensen). Samen met de Medicijnman ging ik door zo’n tunnel, en even later bevonden wij ons in een ondergrondse grote, open ruimte. De Medicijnman vertelde me dat ‘het einde der tijden’ nabij was, maar dat de mensen veilig zullen zijn in dit soort ondergrondse schuilplaatsen.

In deze ondergrondse ruimte zag ik diverse prachtige voorwerpen, waaronder gouden beeldjes van ‘Zonnewezens’ – die hadden een halve Zon op hun hoofd en vleugeltjes achter hun armen (zie foto).

De medicijnman vertelde me dat dat afbeeldingen van Buitenaardse wezens waren – die door de mensen voor ‘Goden’ werden aangezien -, en dat die wezens zich konden materialiseren en dematerialiseren waar of wanneer ze wilden.

Hij vertelde ook dat de collectie voorwerpen in deze ruimte helaas niet meer compleet was omdat ‘slechte mensen’ al vele gouden voorwerpen hadden ontvreemd. Echter, ‘de personen die die voorwerpen hebben gestolen zullen zichzelf daarvoor straffen’.

Toen vertelde de Medicijnman dat ik thuis een koperen (géén gouden) beeldje in m’n bezit had met de afbeelding van van zo’n ‘Zonnegod’, en dat ik dat beeldje weer ‘in z’n kracht’ moest brengen met behulp van één van mijn Mandala’s?!

(Note van Ans: Na lang zoeken heb ik dat koperen beeldje ergens in een doos in m’n schuurtje teruggevonden (zie foto hieronder), en als ik terugreken dan blijkt dat ik dat beeldje al zeker 35 jaar geleden op de rommelmarkt had gekocht. Aan mij nu de taak om er de bijbehorende Mandala bij te voelen en vinden.)

In de wand van de ondergrondse ruimte zag ik een stenen deur, en nieuwsgierig als ik ben vroeg ik mij af waar die naartoe zou leiden? De Medicijnman pikte mijn gedachten op, en vertelde dat achter die stenen deur een speciale ruimte is vanwaaruit ze de mens kunnen transporteren naar ‘andere werelden’, iets wat in het verleden al vele malen is gedaan.

Weet dat over de gehele wereld vele van dit soort geheime, ondergrondse tunnels en ruimtes bestaan, en dat vele daarvan al 12.000 jaar geleden gemaakt zijn door buitenaardse beschavingen. En weet dat die ondergrondse ruimtes de mensen kunnen behoeden voor en tijdens de Aardse natuurrampen.

De Medicijnman glimlachte en wees naar de schitterende Mandala’s die daar ook aanwezig waren, en Ja, ik herkende ze: dat waren Mandala’s die ik zelf ook had gemaakt!De Medicijnman vertelde dat deze Mandala’s van grote betekenis zijn, maar dat de mensheid nog niet zo ver is dat ze de volledige werking van de Mandala’s kan begrijpen. Op de muren zag ik ook diverse tekens, waaronder exact hetzelfde zigzagteken dat ik die avond in de lucht voorbij had zien komen?!

Het volgende moment werd ik weer wakker in m’n bed, en realiseerde ik me dat dit weer een prachtige uittreding was met een duidelijke boodschap voor ons allen.

Veel liefs, Ans

P.s. Mocht het verhaal van het koperen beeldje nog een vervolg krijgen dan laat ik jullie dat natuurlijk weten.

Een jonge vrouw werkte als forensisch patholoog (zij deed autopsies op overleden mensen om hun doodsoorzaak te achterhalen). Deze vrouw had hele slechte herinneringen aan haar jeugd omdat ze als kind en jong meisje seksueel was misbruikt door een naast familielid. Aangezien ze daar toen, en ook later, nooit met iemand over kon of durfde te praten had ze nooit goede hulp gehad om die jarenlange incest te verwerken, en stond ze er al die tijd helemaal alleen voor.

Haar enige ‘vlucht’ of uitweg uit haar hel was destijds studeren en nog eens studeren, en later stortte zij zich volledig op haar werk als forensisch patholoog. Dat werk deed ze dan ook altijd vol overgave.

In haar autopsieruimte stonden meerdere onderzoekstafels, maar als het aan deze jonge forensisch patholoog lag dan werkte ze het liefst helemaal alleen met de overledene die ze op dat moment moest onderzoeken. Ze had de gewoonte om dan te praten met de overledenen op haar tafel; ze vertelde hen wat hen, volgens haar bevindingen, allemaal was overkomen.

Door de traumatische ervaringen in haar jeugd voelde deze jonge vrouw zich zelf ook een beetje dood van binnen, en soms werden haar verdriet en woede haar teveel. Dan spookten er tijdens een autopsie wel eens ‘vreemde gedachtes’ door haar hoofd zoals: ‘Wat ik nu doe zou ik eigenlijk ook wel willen doen bij de man die mij jarenlang heeft verkracht’. Gelukkig waren dat maar tijdelijke, boze gedachten die ze natuurlijk niet echt ten uitvoer wilde brengen.

Op een gegeven moment ontmoette deze jonge vrouw een hele lieve man met wie ze trouwde en een zoontje kreeg, waardoor er eindelijk toch weer iets van vreugde in haar leven kwam, want ze hield zielsveel van haar man en kind. Toen hun zoontje wat ouder was kreeg de vrouw, tot haar grote verdriet, te horen dat hij een ernstige nierziekte had, en dat zijn jonge leventje alleen gered kon worden door een donornier.

Niet veel later kreeg zij de mededeling dat de man die haar vele jaren seksueel had misbruikt een dodelijk ongeluk had gehad, en dat dit familielid ál z’n organen naliet. Het wonderlijke was dat zijn nieren perfect matchten met die van haar zoontje, dus zou háár kind een nier krijgen van haar voormalige misbruiker!

De transplantatie verliep voorspoedig, de nieuwe nier sloeg aan, en het gaat nog steeds heel erg goed met de inmiddels jonge man.

Dit is een prachtig voorbeeld van hoe er in dít leven al Karma opgelost kon worden, waardoor de intense haat van deze vrouw jegens haar misbruiker veranderde, en zij op het laatst een stuk milder over hem dacht.

Dat alles kwam doordat deze vrouw ‘de oorzaak en gevolg’ in haar leven niet alleen heeft gezien, maar vooral heeft begrepen!

Veel liefs, Ans

Een klein jongetje van een jaar of 4 was ‘bevriend’ met kleine, buitenaardse wezentjes die hem regelmatig bezochten, en dat gebeurde in z’n korte leventje al zo lang als hij zich kon herinneren, dus vond hij dat heel gewoon; hij wist niet beter.

Het jongetje vond de kleine wezentjes erg lief en was altijd blij om ze te zien, want ze speelden dan met hem en leerden hem dingen over de ruimte en de natuur. Op een dag zei zo’n wezentje tegen hem: ‘Vannacht komen wij jou ophalen, dan mag je met ons mee op reis. Ga vanavond maar gewoon lekker slapen, want het komt allemaal goed.

Toen het jongetje ‘s avonds in z’n bedje lag viel hij al snel in een diepe slaap. Opeens werd hij wakker en zag dat heel z’n slaapkamer hel verlicht was en dat er 3 kleine wezentjes naar z’n bedje kwamen. Z’n buitenaardse vriendjes lachten naar hem en namen hem bij de hand om hem mee te nemen. Het jongetje vroeg of hij z’n nieuwe rugzakje mee mocht nemen, hetgeen de wezentjes natuurlijk goed vonden. En toen bevond hij zich – van het ene op het andere moment, en mét z’n rugzakje – in een prachtig, rond ruimtescheepje, waarmee hij samen met z’n buitenaardse vriendjes wegvloog!

Het ruimtescheepje maakte eerst een rondvlucht over de Aarde. Zo vlogen ze over gebieden waar het daglicht zichtbaar was, en ook over stukken land waar het nacht was; daar was het pikkedonker en kon hij vanuit de Ufo heel goed de grote, felverlichte steden op de Aarde zien. Het knulletje keek z’n ogen uit en vond het heel fascinerend allemaal!

Na deze vlucht rond de Aarde schoot het ruimtescheepje plotseling weg van de Aarde, het luchtruim in; ze vlogen naar de sterren! Het jongetje kon geen genoeg krijgen van dat fantastische schouwspel; wat was dat prachtig allemaal! Maar toen lag hij opeens weer thuis in z’n vertrouwde kinderbedje?!

De volgende morgen aan het ontbijt vertelde hij z’n ouders wat hij die nacht allemaal had meegemaakt, maar z’n vader en moeder moesten lachen en zeiden: ‘Wat een fantasie heb jij toch lieverd. Ga nu maar gauw naar school, en vertel hier niets over aan de andere kinderen want dan lachen ze je uit, want jouw buitenaardse vriendjes en hun ruimtescheepje bestaan echt niet, dat begrijp je toch wel?’

Toen hun zoontje vertrokken was praatten z’n ouders bezorgd over hem. Ze vonden het erg om zo’n kind te hebben die ‘van alles bij elkaar fantaseert en daar zo vol overtuiging over kan jokken’.

Arm kind, denk ik dan, wat zal dit manneke zich vaak eenzaam en onbegrepen voelen omdat hij met niemand kan of mag praten over z’n buitenaardse vriendjes/ervaringen, en dat terwijl dit soort kinderen juist goed begeleid moeten worden op hun weg naar spiritualiteit!

Gelukkig had ikzelf een paranormaal begaafde vader die mij begreep en kon uitleggen wat mij als kind allemaal al overkwam. Er bestaan meer spirituele kinderen met dit soort ervaringen – meer dan de mensheid ooit kan of zal beseffen. Koester deze speciale kinderen, want wij allen kunnen heel veel van ze leren!

Veel lief, Ans

Hieronder staan weer 6 video’s van mij die in zes delen zijn opgenomen op zaterdag 24 november 2018.

Op mijn YouTube kanaal zijn nog meer video’s te bekijken.

Veel kijkplezier. Liefs Ans

Op een dag werd er een bijzonder meisje geboren met prachtige krulletjes en mooie, bruine pretoogjes. Al gauw merkten haar ouders dat hun dochtertje gek was op alle bomen en dieren, want die werden altijd liefdevol omhelsd en geknuffeld door hun kleine meid.

Vlak voor haar derde verjaardag vroegen de ouders welk cadeau ze graag zou willen krijgen. Nou, dat wist hun kleine meid precies: ze wou een Wereldbol voor haar verjaardag! De vader en moeder vonden dat een nogal vreemd cadeau, en ook niet zo leuk om te geven, dus kochten ze toch maar een mooie pop voor haar.

Toen ze na het uitpakken van de pop zagen dat hun dochtertje heel erg teleurgesteld en verdrietig was, besloten de ouders om samen met haar naar de speelgoedwinkel te gaan en de pop om te ruilen voor een Wereldbol. Dolgelukkig was hun kleine meisje met haar verjaardagscadeau!

Vanaf die dag nam ze de Wereldbol dagelijks in haar kleine armpjes, sloot ze vervolgens haar oogjes en leek het wel of ze in trance ging. Dat vonden haar ouders best wel vreemd, dus vroegen ze waarom ze dat deed, waarop het meisje antwoordde:

Zó heel ik de Aarde. Weten jullie dan niet dat de Aarde heel erg ziek en verdrietig is? Want toen ik vroeger nog groot was heb ik – samen met andere grote mensen – de Aarde heel veel pijn gedaan en ziek gemaakt.  En nu moet ik het weer goed maken met de Aarde, daarom knuffel ik Haar élke dag en zet ik Haar in het Licht. En als ik later groot ben ga ik uitvindingen doen om Haar weer beter te maken; dan word ik de dokter van de Aarde. Dat beloof ik de Aarde iedere dag wanneer ik de Wereldbol vasthoud; dan vertel ik Haar dat ik heel veel van Haar hou, en vraag ik of Ze mij wil vergeven dat ik Haar toen, als groot mens, zoveel pijn heb gedaan.’

En met een lach van oor tot oor vertelde ze haar ouders dat de Aarde ‘Ja!’ had gezegd tegen haar.

Is het niet wonderlijk mooi om te zien dat zo’n kleine hummel – die in een vorig leven fout heeft gehandeld en dat in dit leven weer wil herstellen – op deze liefdevolle manier haar Karma inlost?! Laten wij het voorbeeld van dit kleine meisje volgen, en de Aarde – ongeacht of wij Haar in een vorig leven wel of niet iets hebben aangedaan – net als dit kindje, iedere dag in gedachten even in onze armen nemen en in het Licht zetten, want Moeder Aarde is ernstig ziek en heeft ons aller Liefde en Licht nodig om te helen.

Veel liefs, Ans