Maandelijks archief: januari 2019

Misschien hebben jullie al eens gehoord van de ‘Federatie van Buitenaardsen’? Dat is een Federatie waarin 9 verschillende Buitenaardse rassen samenwerken om ‘lagere planeten’ te monitoren en begeleiden in hun ontwikkeling.

Aangezien elke planeet zijn eigen evolutie heeft te gaan mogen deze Buitenaardsen wél dingen aanreiken, maar níet ingrijpen in andermans evolutie: dat is een Kosmische Wet!

Deze Federatie van Buitenaardsen houdt ook onze Aarde in de gaten, en wij blijken – vergeleken met andere planeten – het moeilijkst te begeleiden, omdat de Aardse mens, tegen alle adviezen en beter weten in, het liefst z’n eigen zin doet.

Wanneer de situatie op een planeet té gevaarlijk en een bedreiging voor de andere hemellichamen in ons Zonnestelsel wordt, dan geldt de hiervoor genoemde Kosmische Wet niet en krijgen de Buitenaardsen toestemming om wél in te grijpen.

Helaas heeft onze Aarde dat punt bijna bereikt, want in 100 jaar tijd is onze planeet, door toedoen van slechte mensen die het geld aanbidden, zeer, zeer ernstig vervuild, en verkeerd Zij in ernstig gevaar (niet alleen de Aarde is vervuild, maar ook alles wat er op leeft).

Recentelijk kreeg ik, in een visioen, de volgende beelden te zien:

Ik zag grote vrachtwagens af en aan rijden naar een locatie ergens midden in een prachtig natuurgebied om daar hun vrachtladingen met gifafval te dumpen.

Terwijl ze daar bezig waren verscheen er plotseling, vanuit het luchtruim, een enorm groot en fel Licht, precies boven die gifstortplaats. Dat Licht was zó fel dat alle mensen daar aanwezig verschrikt hun handen voor de ogen hielden om niet verblind te raken.

De mannen schrokken nog meer toen ze, vanuit dat verblindende Licht, opeens een stem hoorden die zei:

‘Stop! …… Het is genoeg!!!Alles op Uw Aarde is al zó vervuild waardoor Uw planeet ernstig ziek en in gevaar is.Wij zullen U lichamelijk laten voelen hoe het is om zo ziek te zijn als Uw Moeder Aarde en alles wat daar op leeft.’

En van het ene op het andere moment voelden alle mannen op de stortplaats zich vreselijk ziek worden.

Hun lichamen deden gigantisch veel pijn, want ze kregen niet alleen de pijn van Moeder Aarde te voelen, maar ook die van alle dieren, het water en de natuur. De pijn was zo erg en ondraaglijk dat de mannen smeekten om deze lichamelijke ervaring te stoppen.

De mannen hadden de intentie van deze boodschap begrepen en zeiden nooit meer gif te zullen storten, waarop De Stem zei:

Wij, De Raad van 9, spreken tot U. Wij zijn het Licht, de Liefde en de Waarheid. Aan U is nu de taak om de mensen te vertellen dat er direct gestopt moet worden met deze allesvernietigende praktijken. Gebeurt dat niet dan zal Uw Aarde zich roeren, en wel zó erg dat daarna alles weer helemaal opnieuw zal moeten beginnen op Uw planeet.’

Op dat moment doofde het grote Licht en keken de mannen elkaar beduusd aan. Door deze bijzondere ervaring of les waren de mannen op slag veranderd, en vanaf dat moment vertelden zij overal en aan iedereen – ook via social media – wat zij gezamenlijk hadden ervaren op de gifstortplaats, en het bijzondere was dat een ieder die dit verhaal hoorde of las dezelfde (tijdelijke) pijnervaring kreeg als deze mannen, waardoor ook zij zich bewust werden van de noodzaak om Moeder Aarde te redden.

En wanneer die mensen hun ervaring weer doorvertelden, overkwam hun luisteraar of lezer hetzelfde, enz., enz.

Zo verspreidde deze belangrijke boodschap zich als een lopend vuur over de gehele wereld, en ik hoop van harte dat dat bij zal dragen aan de redding van onze prachtige planeet Aarde!

Veel liefs, Ans

Een man was op de aarde geïncarneerd met de wetenschap dat hij in z’n vorige leven een aantal mensen had verraden, en dat hij die mensen ergens in dit leven weer tegen zou komen voor de vergelding van dat verraad.

In dit huidige leven was hij een goed mens die vol liefde mens en dier hielp waar hij maar kon. De jaren verstreken en inmiddels was hij een oude man die soms ‘oorzaak en gevolg’ van het leven vergat.

Op een middag – hij had net boodschappen gedaan – kwam de oude man een groep luidruchtige jongeren tegen. De jongens liepen dreigend op hem af, hielden hem staande en eisten zijn pinpas.

Nog voor hij dat kon weigeren sloegen de jongelui de oude, weerloze man in elkaar en beroofden hem van zijn pinpas, waarna ze wegrenden, de gewonde man bloedend op de grond achterlatend. Een paar van de mensen die deze gewelddadige beroving hadden gezien belden de politie en 112, en niet veel later werd de gewonde man naar het ziekenhuis vervoerd.

De oude man bleek er slecht aan toe, maar eenmaal in z’n ziekenhuisbed realiseerde hij zich dat die middag de zo lang door hem verwachte vergelding dan toch had plaatsgevonden. Dankzij de beschrijvingen van de getuigen wist de politie gelijk wie de daders waren – deze jongens waren bekend bij de politie, dus werden ze al snel in hun kraag gegrepen.

Aangezien deze jongeren nog meer op hun kerfstok hadden vroeg de politie of de oude man aangifte tegen ze wilde doen. De jongens werden allemaal veroordeeld tot een paar weken taakstraf die zij moesten uitvoeren in een tehuis voor zwaar lichamelijk gehandicapte mensen.

Toen de jongens daar aan de slag gingen verbaasden ze zich over hoe de gehandicapte mensen van dat tehuis in het leven stonden; de meesten van hen waren zo positief ondanks hun zware handicaps, terwijl zijzelf – jonge jongens gezond van lijf en leden – zo ontevreden waren?!

Één van de jongens – degene die altijd op mooie meisjes viel – werd in dat verzorgingstehuis verliefd op een gehandicapte jonge vrouw in een rolstoel. Zij had een dwarslaesie opgelopen door een auto-ongeluk en verbleef tijdelijk in het tehuis om te revalideren.

Na het volbrengen van z’n officiële taakstraf bleef de jongen deze gehandicapte jongedame bezoeken en verzorgen, ook toen ze weer in haar eigen huis woonde, en een tijdje later besloten de twee zelfs te trouwen!

Toen alle jongens hun taakstraf in het verzorgingstehuis hadden volbracht besloten ze om gezamenlijk naar de oude man te gaan die zij destijds hadden mishandeld en bestolen, want dankzij hun taakstraf waren zij tot inkeer gekomen.

Zij hadden oprecht spijt van hun daden, en wilden de oude man hun excuses aanbieden. Natuurlijk vergaf de oude man deze jongens hun domme daad.

Hij had immers de diepere betekenis van dit alles begrepen, want dankzij deze gebeurtenis werden niet alleen zíjn, maar meerdere Karma’s vereffend.

Veel liefs, Ans

Een groep militairen werd, als onderdeel van hun training, gedropt in de bossen. Het weer was slecht die dag want het was best koud en het regende hard. Na een tijdje gelopen te hebben kwamen de militairen erachter dat ze verkeerd genavigeerd hadden; ze bleken van de bedoelde route afgeweken te zijn en dieper het bos ingelopen i.p.v. terug naar hun kazerne!

Het volgende moment hoorden ze meerdere schoten vlak bij hen in het bos? De militairen besloten zich verdekt op te stellen en te kijken wat er precies gaande was.

In eerste instantie zagen ze herten en wilde zwijnen die op de vlucht waren geslagen door de harde knallen, maar toen ze goed keken zagen de militairen dat er kinderen tussen die vluchtende dieren liepen, en dat die kinderen naakt waren?! En het leek wel of ook zij op de vlucht waren en renden voor hun leven?!

De militairen geloofden hun ogen niet en vroegen zich hardop af waarom die kinderen hier zo laat en helemaal naakt in het bos renden ….. dit ging hun begrip echt te boven! Een paar van de kinderen splitsten zich af van de rest en renden naar de militairen die ze verderop hadden zien staan.

De kinderen zagen er gedesoriënteerd uit en trilden over hun hele lijfjes, niet alleen vanwege de kou maar ook van angst en emotie. Snel sloegen de militairen hun warme jassen om de rillende kinderen heen en vroegen hen wat er was gebeurd en waarom ze zo zonder kleren door het bos renden?

De kinderen vertelden dat hen was beloofd dat ze die avond met de jagers mee mochten tijdens een jachtspel. Dat vonden ze natuurlijk heel erg leuk en spannend om aan mee te mogen doen.

Vlak voor hun vertrek naar het bos hadden alle kinderen een lekker drankje gekregen – daar waren ze, eerlijk gezegd, wel een beetje slaperig van geworden – en kregen ze te horen dat ze zich, vóór de jacht zou beginnen, uit moesten kleden, omdat ‘de dieren immers ook geen kleren aanhadden’.

Dat vonden de kinderen best wel vreemd, maar het beloofde een spannend jachtspel te worden waar ze heel graag aan mee wilden doen, dus trokken ze toch maar hun kleren uit. En toen begon eindelijk het spannende jachtspel.

Uitgelaten, maar toch ook wel een beetje bang, renden de naakte kinderen het bos in om zich daar – zoals afgesproken – te verstoppen. Een eindje verderop hoorden ze de grote mensen die meededen aan het jachtspel heel hard lachen, en even later hoorden ze echte schoten?!

Sommige kinderen raakten bij het horen van de eerste schoten in paniek, want het was toch maar een spelletje? Deze kinderen verlieten gelijk hun schuilplaatsen en probeerden te vluchten, maar doordat ze nogal dizzy waren hadden ze geen flauw idee welke kant ze op moesten rennen in dat donkere bos.

Gelukkig hadden ze de militairen zien staan dus renden ze in hun paniek naar hen toe; dat bleek hun redding want bij de militairen waren ze in veilige en goede handen. Nadat ze hun angstige verhaal hadden gedaan verscheen er een groot licht boven de militairen en de kinderen, en dat licht kwam steeds dichterbij.

In eerste instantie dachten de militairen dat het een helikopter was, maar toen zagen ze dat er een prachtige, grote, ronde Ufo boven hen hing. Het volgende moment werden zowel zij als de kinderen ‘opgestraald’ in die Ufo.

In de Ufo werden ze ‘verwelkomd’ door prachtige, mensachtige wezens die hen geruststelden, verwarmden, en te drinken gaven. De wezens vertelden de kinderen dat sommige Aardmensen heel erg wreed zijn, en dat hun daden wreder en wreder werden.

De wezens vertelden de kinderen en de militairen dat ze niet van de Aarde kwamen, maar vanuit het Universum. Vervolgens gaven zij hen een rondleiding in de Ufo.

De buitenaardse wezens gaven hen de keuze of ze op de Aarde teruggezet wilden worden of dat ze bij hen wilden blijven. Ze legden uit dat ze hen dan zouden kunnen opleiden tot ‘helpers op Aarde’; dan zouden deze kinderen en militairen vertegenwoordigers kunnen worden van buitenaardse vredesmissies op Aarde.

Zowel de kinderen als de militairen kozen er voor om bij deze liefdevolle wezens te blijven.

Veel liefs, Ans