Begin deze maand werd ik wakker van een klein meisje dat aan mijn bed stond. Het kleintje legde haar handje op m’n borst en toen voelde ik dat ze heel erg bang was. Ze zei tegen me: ‘Ik wil zo graag bij jou zijn, want ik ben iedereen kwijt.’

Bij dit meisje kreeg ik vreselijke oorlogsbeelden te zien, en in die oorlogsbeelden zag ik bombardementen waardoor er vele mensen, waaronder dit meisje en waarschijnlijk haar gehele familie, gedood werden. Door haar plotselinge dood was dit kindje haar ouders en familie ‘kwijtgeraakt’, maar ze zag mij wel als een ‘lichtje in het duister’. Ik wou dit eenzame, angstige meisje graag helpen, dus zei ik: ‘Kom maar schat, we gaan samen op zoek’.

Op dat moment doemde er een vrouw naast ons op, en ook zíj begreep nog niet – net als het kleine meisje – dat ze was overleden, en ook zij was verward, wist niet waar ze was, en was iedereen kwijt. Ik had het gevoel dat dit de moeder van het meisje moest zijn, dus ik zei tegen de kleine meid: ‘Kijk eens wie daar is?’ Op dat moment ervoeren de overleden vrouw en het meisje elkaar en klampten zich aan elkaar vast.

De moeder en haar dochtertje kregen toen samen de heftige beelden te zien waarin zij beiden, net als hun overige familieleden, waren omgekomen. Weet dat er, ook in de sferen van de Astrale Wereld, in het begin nog angst en verdriet kunnen heersen vanwege de niet afgemaakte en/of abrupt afgebroken Aardse levens.

Toen de moeder en haar dochtertje begrepen dat ze waren overleden begeleidde ik hen naar Het Licht, alwaar ze ooit weer verenigd zullen worden met hun overige overleden familieleden.

Veel liefs, Ans