vredesduifTijdens een visioen zag ik een prachtige Vredesduif die druk bezig was met het bouwen van een nest. De duif ging op zoek naar mooie graanstengeltjes en kleine, glinsterende kristalletjes waarmee ze haar nest versierde. Toen het nest helemaal naar haar zin was legde ze er haar eieren in en begon te broeden …. ze voelde zich volmaakt gelukkig.

Een tijdje later kwamen er prachtige, witte duifjes uit haar eieren, en deze jonge duifjes hadden de Liefde en het Weten van hun moeder in zich.

Toen haar jongen eenmaal groot genoeg waren om uit te vliegen gaf de Vredesduif hen de opdracht mee om mensen te zoeken die ‘verdwaald’ waren op deze Aarde. Niet dat die mensen geen huis hadden oid, nee ze waren verdwaald vanwege hun enorme rijkdom; daardoor was er niets meer wat deze rijkelui nog écht blij kon maken. Hun geld weggeven aan minder bedeelden of armen, daar wilden ze niet aan denken; die mensen moesten, in hun ogen, het zelf maar zien te rooien op de Aarde.

De jonge duiven vlogen uit om aan hun missie te beginnen en verschansten zich bij de huizen van de verdwaalde, rijke mensen. In één van die huizen zagen ze een eenzame, oude man die steeds z’n geld zat te tellen. Deze man probeerde meerdere malen de duiven te verjagen, maar ze kwamen steeds weer terug. Op een gegeven moment vloog één van hen door een openstaand raam het huis van de oude rijkaard binnen en ging voor hem op het bureau zitten. Vervolgens keek de jonge Vredesduif de oude man liefdevol aan en legde een prachtig, klein kristalletje voor hem neer.

De man was verrast maar vooral verbaasd omdat deze, door hem steeds verjaagde duif hem dit mooie geschenk kwam brengen. Op dat moment zag de oude man z’n leven in een flits aan zich voorbij gaan, en dat was niet om trots op te zijn; hij had tijdens z’n leven vele mensen bedrogen en pijn gedaan en had zelf nooit iets aan een ander geschonken. De oude rijkaard besefte op dat moment ook dat al z’n geld alleen maar cijfers op papier waren, en voor het eerst sinds lange tijd huilde hij om z’n eenzaamheid en pijn.

Ontroerd pakte hij het kleine kristalletje op dat de jonge duif hem zojuist had geschonken en hield dit stevig vast, en het was net alsof z’n handen en lichaam doorstroomd werden met warmte en Liefde. De oude man keek de jonge duif liefdevol aan en dankte hem voor deze bijzondere gift, en vanaf dat moment deelde hij z’n rijkdommen met de armen en minder bedeelden.

Tja, één simpele duif, of welk ander dier ook, kan het leven van een mens veranderen, maar ook wíj kunnen een Vredesduif zijn en andere mensen helpen tot inzicht te komen.

Veel liefs, Ans