De vertrekkende Medicijnman

Een Medicijnman was, in vol ornaat, op weg naar een zeer belangrijke bijeenkomst; hij werd voortgestuwd door een heftige storm die zojuist op was komen zetten. Deze Medicijnman had de laatste tijd vele visioenen gehad waarin zijn voorouders hem belangrijke boodschappen doorgaven. In die visioenen verschenen niet alleen zijn recente voorouders vanuit ‘de Eeuwige Jachtvelden’, maar ook voorouders die al heel lang geleden vertrokken waren naar een ‘andere planeet’, naar de oorspronkelijke planeet van zijn natuurvolk.

In z’n visioenen had de Medicijnman het ‘trillen en beven van de Aarde’ gezien, en hij wist dat bij die gebeurtenissen vele mensen zouden omkomen – dit was karmisch al voor hen bepaald – maar hij wist ook dat anderen, net als in het verleden hun voorouders, met ‘vliegende schepen’ zouden worden opgehaald, om op die manier de heftige stormen en natuurrampen op de Aarde te ontvluchten. De Medicijnman wist ook wat zíjn lot of toekomst zou zijn.

Eindelijk kwam de Medicijnman aan op de plaats van bestemming alwaar hij werd opgewacht door vele stamgenoten. Al deze natuurmensen wisten dat hún taak op deze Aarde er op zat, en zij allen wisten waarom zij daar bijeengekomen waren, dus eerden en bedankten zij Moeder Aarde met een afscheidsceremonie.

Plotseling hoorden zij een hoog roterend geluid en zagen zij een enorm groot moederschip boven hen in de lucht …. het was zover. De natuurvolkeren groetten hun geliefde Moeder Aarde en beloofden haar dat als Zij weer ‘tot rust gekomen’ was dat zij dan weer terug zouden keren als haar bewoners. Zo’n tijdelijk vertrek van de natuurvolkeren is in het verre verleden al eerder gebeurd, destijds met achterlating van de Zonnetempels die zij op de Aarde hadden gebouwd. Deze natuurvolkeren keerden dan tijdelijk terug naar hun oorspronkelijke planeet, en pas als alles weer tot rust gekomen was op de Aarde kwamen zij terug.

En dan zeg ik: ‘Deze natuurvolkeren hadden wij moeten eren om hun spiritualiteit, om hun kennis van de Natuur en de kruiden, en om hun enorme kennis van het Universum!’
Maar helaas, de blanke mens is arrogant en stelt zichzelf boven deze wijze natuurvolkeren, terwijl wij zoveel van hen hadden kunnen leren, want zíj zijn de schakel tussen het Universum en Moeder Aarde!

Veel liefs, Ans