Opeens zag ik Frits, mijn vorig jaar overleden man, voor mij staan, en ik zag dat hij inmiddels een prachtig, etherisch lichaam heeft. Blij keken we elkaar aan, maar toen zag ik dat Frits begon te huilen. En ook ik moest huilen omdat mijn geliefde man zó dichtbij, maar toch zo ver weg was. Maar ook omdat wij beiden voelden dat hij straks verder op weg zou gaan in de Astrale Wereld terwijl ik nog hier moet blijven op deze Aardse Wereld.

Het gevoel bij dit moment was voor mij heel dubbel; ik was natuurlijk blij voor Frits, maar voor mijzelf voelde het zo verdrietig. Frits heeft nu geen pijn meer en hoeft ook niet langer te vrezen voor het fysieke, pijnlijke lichaam dat hij in z’n laatste jaren hier op Aarde had. Zijn leven nu in de Astrale Wereld is fantastisch en opwindend, bovendien wordt hij daar steeds jonger, terwijl mijn Aardse lichaam alleen maar ouder en strammer wordt, waardoor veel dagelijkse dingen mij soms te veel zijn of worden.

Frits en ik beseften ons dat dit het moment was waarop wij elkaar ‘los moesten laten’, maar ook dat onze verbondenheid – door onze vele, gezamenlijke levens heen – voor altijd zal blijven bestaan!

Toen Frits mij voor de laatste keer aankeek voelde ik een onvoorstelbare Liefde, maar ook een intens verdriet, omdat wij beiden wisten dat dit zijn ‘Vaarwel’ was. Hij moest ‘verder’, dus ik zei ‘Ga maar, het is goed‘ ……. en op dat moment zag ik een groot Licht naderbij komen waarin mijn lieve man werd opgenomen.

Veel liefs, Ans

P.s. Ik wil nog even toevoegen dat, ook al gaat Frits nu verder in de Astrale Wereld, hij er op belangrijke momenten natuurlijk altijd voor en/of bij me zal zijn!