Ontmoeting met de zon

Ontmoeting met de zon

De dag begon vanmorgen vroeg erg koud, maar het was wel prachtig weer! De lucht begon al blauw te kleuren en recht voor mij kwam de Zon groots en majesteitelijk op; dat was zó gigantisch mooi om te zien! En ik begroette de Zon; als in een gebed sloot ik mijn ogen voor Haar, de Levensbrenger.

Op dat moment ontstond er een soort van tunnel naar de Zon waar ik doorheen ging, en in die tunnel werd ik begeleid door twee turquoise-kleurige energiebollen. Wat ik heel vreemd vond was dat ik zó dicht bij de Zon gekomen was, maar dat ik niet verwarmd of verblind werd door haar?!

Ik hoorde de woorden: ‘Ik ben het begin en het einde in een telkens terugkerende cyclus van levenscheppende energie.’Vervolgens hoorde ik de stem zeggen: ‘Waarom ben je zo bang? Je keert toch steeds weer terug in een andere creatie die steeds mooier en verfijnder zal zijn? Weet dat álles leeft en chemie is, als in een alchemistisch proces waarin alles al is uitgedacht door de Grote Schepper van het Leven. 

De dood bestaat niet; als je ‘s avonds gaat slapen ontwaak je de volgende ochtend toch weer?
Altijd prijkt er weer een nieuwe dag aan de horizon …… of dient zich een nieuw leven in een nieuwe creatie hier op Aarde, of ergens anders in het Universum, aan. 
Dat immense Universum waar alles met elkaar verbonden is dmv Lichtlijnen; lijnen die jou overal naartoe kunnen brengen in dat Universum. Kom, ga de weg die je zal moeten gaan tot aan je volgende creatie, keer op keer.’

Voor mij was dit een prachtig begin van de nieuwe dag; het voelde voor mij als een soort troost, omdat ik mij ernstig zorgen maak over de gezondheid van mijn man Frits.

Veel liefs, Ans