Mijn vertrek

Mijn vertrek

Ik zat thuis op de bank naar een tv programma te kijken waarin een hypnotiseur iemand anders onder hypnose zou brengen, en ook ik volgde de instructies op en sloot mijn ogen. Bijna direct ontstonden er, vanuit mijn geestesoog, beelden waar ik heel emotioneel van werd, want ik aanschouwde een wereld die mij wel heel bekend voorkwam, het was nl. mijn oorspronkelijke ‘thuisplaneet’ Laborax!

En op die wereld zag ik mijn buitenaardse vrienden, de Lobobjes, gezamenlijk in een kring staan; ikzelf was ook een Lobobje, maar ik stond búiten die kring. Er was nl., in overleg met mij, afgesproken dat ik zou incarneren op hun ‘oude, oorspronkelijke Wereld’, planeet Aarde, en op dat moment deden de andere Lobobjes mij een soort van ‘uitgeleide’ dmv. een ritueel.

De oorsprong van mijn volk ligt op Moeder Aarde; in een ver verleden hebben ook zij dus op de Aarde geleefd, maar door omstandigheden konden zij hier niet meer verblijven. En doordat zij toen al technisch veel verder ontwikkeld waren dan wij mensen nu, konden zij de Aarde verlaten om op zoek te gaan naar een andere bewoonbare Wereld waar ze weer opnieuw konden beginnen.

In mijn visioen zag ik mezelf dus op planeet Laborax klaarstaan om mijn lichaam daar te verlaten om vervolgens te incarneren op planeet Aarde, en al mijn buitenaardse vrienden namen deel aan dat speciale ritueel waarin ik mijn buitenaardse lichaam én wereld zou verlaten.

Tijdens dat ritueel ging mijn Ziel, onder begeleiding van een kobaltblauwe straal, op weg om even later het zwangere lichaam van mijn ‘Aardse moeder’ binnen te gaan. Op voorhand was mij verteld dat deze moeder (+ nog enkele van mijn Aardse familieleden) zelf óók van planeet Laborax afkomstig was. Mijn moeder vertelde me later dat ze had gezien dat tijdens mijn geboorte de kamer helemaal gevuld was met de blauwe energieën van onze buitenaardse familie.

Direct na mijn geboorte ‘voelde’ ik, dankzij m’n paranormale vermogens die ik had behouden, gelijk al de vreselijke angsten en het geweld van de oorlog die toen (1942) in Nederland gaande was, en door mijn ‘gevoeligheid’ kwam dit alles extra hard bij mij binnen. Maar onder begeleiding van mijn lieve moeder en mijn paranormaal begaafde vader startte ik mijn missie op Aarde om de boodschap te verkondigen dat ‘wij mensen niet de enige levende wezens zijn in dit Universum’.

Met al mijn ‘oude Weten’ nog in mij begon ik dus, vol goede moed, aan deze mooie, maar ook moeilijke taak op deze, vaak meedogenloze planeet, Moeder Aarde. Gelukkig voelde ik mij altijd gesteund door mijn liefdevolle wezens; zij waren en zijn nog altijd bij me om me te begeleiden!

Maar mijn buitenaardse vrienden hebben het hier op Aarde ook zelf vaak moeilijk gehad en nu nog! Tijdens hun missies op de Aarde werden zij gevangen genomen of zelfs gedood, terwijl ze alleen maar mee willen werken aan het ontstaan van een liefdevolle, vrije wereld, zonder oorlog en geweld!

Wat ik zopas, dankzij die hypnose, in mijn visioen heb mogen zien was voor mij een hele emotionele ervaring, omdat ik weer even op mijn oorspronkelijke ‘thuisplaneet’ was, samen met mijn eigen, liefdevolle buitenaardse familie. Dit had en mocht ik nog niet eerder ervaren in m’n Aardse mensenleven, omdat ik anders vanwege de heimwee, niet meer had kunnen functioneren op deze Aarde.

Tijdens dit visioen vertelde de wezens me nog dat zij ooit allen weer terug zullen keren in de schoot van Moeder Aarde …. de planeet waar ook hún oorsprong ligt.

Veel liefs, Ans