Geheel onverwacht stond een nog jong echtpaar in hun mooiste kleding op een begraafplaats. De jonge man en vrouw keken elkaar heel verbaasd aan en vroegen zich af waarom, en vooral hóe ze zo opeens op die begraafplaats konden zijn beland? Even verderop zagen zij al hun familieleden en vrienden bij het familiegraf staan. De man en vrouw liepen naar hen toe en begonnen te praten tegen hun dierbaren, maar geen van hen keek hen aan of gaf antwoord; de meesten van hen huilden alleen maar. De man en vrouw begrepen er helemaal niets van; het leek wel of ze in een slechte film terecht gekomen waren?!

Toen hoorden ze de dominee zeggen dat ‘ze veel te jong waren heengegaan‘, waarbij hij de namen van de man en vrouw uitsprak. Het jonge paar geloofde hun oren niet en zei: ‘Wat is dit voor idiote poppenkast?!  We staan hier voor jullie neus, zien jullie ons dan niet?’ Maar toen hoorden zij de dominee zeggen dat zij onverwacht uit het leven waren gerukt door een ernstig verkeersongeluk.

Na afloop van de begrafenis gingen alle aanwezigen weer hun eigen weg. Ook het jonge paar verliet – diep verzonken in gedachten – de begraafplaats; zij hadden zó veel om over na te denken en even zo veel vragen. Zonder dat ze er erg in hadden, liepen ze plotseling in een schitterend bos waar zij omringd werden door enorme, eeuwenoude bomen.

Tijdens de wandeling door dat bijzondere bos begon het langzaam tot het jonge stel door te dringen dat ze allebei waren overleden en overgegaan, waardoor hun familie en vrienden hen niet meer konden zien of spreken. Vol verdriet omdat ze hun dierbaren op de Aarde achter moesten laten vervolgden de man en vrouw hun weg, en liepen ze hand in hand hun nieuwe toekomst tegemoet.

Veel liefs, Ans