Gene zijde

Gene zijde

Daar stond ie, een klein manneke, volledig in het Licht, alsof duizend zonnen hem beschenen. Het jongetje voelde zich nu zo licht en vrij, maar ik zag veel verdriet bij hem. Hij had verdriet omdat degenen die hij liefhad hem niet konden aanschouwen, en hij dacht ‘Hoe kan dat nou?’

Met lichte tred liep hij op z’n ouders af. Hij ging voor hen staan en probeerde hen aan te raken, maar dat lukte niet?! Zijn handjes gingen dwars door hen heen omdat hijzelf geen vast lichaam meer had.

Vervolgens ging hij bij alle mensen langs waar hij van hield, maar niemand ervoer of voelde hem.Toen ontdekte het jongetje dat hij het licht in hun kamer kon laten knipperen en hun deuren kon laten klapperen, maar de mensen pikten zijn signalen niet op, ze dachten dat het aan de wind lag.

Het jongetje hoorde hen liefdevol over hem praten, en zag ze huilen omdat ze hem zo misten. Hij riep ‘Maar ik ben hier, vlak bij jullie! Voelen jullie mij dan niet om jullie heen? Ook ik mis jullie en het leven zo; ik had nog zoveel willen doen, maar werd door geweld bij jullie weggerukt. Nu ben ik samen met nog vele andere kinderen in de Astrale wereld, en alles is hier zo liefdevol en mooi. Maar ik zie en voel jullie verdriet, ook ik ben verdrietig. Maar ik zal heel dicht bij jullie zijn als jullie me nodig hebben, en ik zal dan mijn denkbeeldige vleugels om jullie heen slaan. Ik ben niet weg, maar juist heel dicht bij jullie!’

Het is zo ontroerend om te ervaren dat óók de overledenen verdrietig zijn en troost nodig hebben zo vlak na hun overgang.

Veel liefs, Ans