Voetstapjes in het grind

Een echtpaar woonde al heel lang in hetzelfde huis dat vroeger nog van de ouders van de vrouw was geweest. Het was een oud huis ‘met een geschiedenis’, want er waren daar in het verleden niet alleen mooie, positieve dingen gebeurd, maar ook hele afschuwelijke, waaronder het verlies van het geliefde dochtertje van dit echtpaar.

Hun dochtertje was al een aantal jaren overleden, maar zowel de vader als de moeder hoorde op bepaalde momenten heel duidelijk de voetstapjes van hun overleden dochtertje buiten in het grind.

Toen hun dochtertje nog leefde had de vader het meiske – zonder dat iemand dat ooit in de gaten had – meerdere malen seksueel misbruikt, en omdat ze destijds bij niemand gehoor kon vinden – haar vader ontkende alles – pleegde het meisje, in haar eenzame wanhoop, zelfmoord.

Op een dag gebeurde er iets vreemds: de voetstapjes in het grind bleven onophoudelijk doorgaan!

De vader werd er bijna gek van, want hij wíst dat dit de voetstapjes van zijn door hem misbruikte en overleden dochtertje waren, en hij wist óók dat die voetstapjes pas op zouden houden wanneer hij dat misbruik, na al die jaren, eerlijk zou bekennen, opdat hij berecht zou worden.

Uiteindelijk biechtte hij z’n vrouw z’n wandaden jegens hun dochtertje op.

Toen ze nu pas, na al die jaren, de waarheid hoorde was het vertrouwen van z’n vrouw – die hem destijds zo had gesteund omdat ze oprecht in zijn onschuld geloofde – zó beschadigd dat het huwelijk geen stand meer kon houden; de twee gingen uit elkaar.

Pas toen de man zichzelf bij de politie had aangegeven hielden de voetstapjes in het grind voor altijd op, want het recht zou nu, na al die jaren, zegevieren, en daardoor had het overleden dochtertje eindelijk haar rust gevonden.

Veel liefs, Ans